اهمیت تحصیل علوم دینی

بنابراین تمام ناراحتی و گریۀ ما فقط به موقعیت‌های ظاهری برمی‌گردد که چرا عمود به سر حضرت ابوالفضل خورد؟ چرا دستش قطع شد؟ چرا به مشک آبش تیر زدند؟ چرا [این مصائب پیش آمد]؟ امّا هیچ‌کس نیامده فکر کند که حال امام حسین در روز عاشورا چه بود؟! حال حضرت ابوالفضل در روز عاشورا چه بود؟! نگرش و بینش و جهان‌بینی حضرت ابوالفضل در روز عاشورا به چه نحوی بود؟! کسی نیامده راجع به این قضیّه فکر کند! حالا اگر حضرت ابوالفضل می‌رفت و مشک آب هم می‌آورد و هیچ‌طوری هم نمی‌شد، ولی اسب ایشان زمین می‌خورد و سر آن حضرت به درخت خرما می‌خورد و با همین مسئله از دنیا می‌رفت، ما دیگر برای او سینه نمی‌زدیم! می‌گفتیم: خود ایشان از اسب افتاد و زمین خورد و اتفاقاً سر ایشان هم به سنگ اصابت کرد!

اما یک عارف این‌طور نیست، او به حال نگاه می‌کند! حضرت ابوالفضل، حضرت ابوالفضل است؛ چه تیر به چشم او بزنند یا نزنند! حضرت ابوالفضل، حضرت ابوالفضل است؛ چه دستش را قطع بکنند یا نکنند! حالا اتفاقاً دستش را هم قطع کردند،¹ ولی عارف به قطع کردن دست نگاه نمی‌کند! حضرت ابوالفضل به‌خاطر اینکه تیر به چشمش خورد، حضرت ابوالفضل نشد؛ بلکه این یک جریان و قضایایی است برای اینکه مظلومیت اهل‌بیت علیهم السّلام معلوم و روشن شود، که البتّه مقاماتی هم بر این إلَم‌ها مترتّب است.

واقعۀ عاشورا و علت برتری آن از سایر حوادث عالم

دیشب عرض کردم که یک وِیت کُنگ² در کلیسا آمد و بر روی خودش بنزین ریخت و آتش زد.³ خب آتش زدن، سوختن است دیگر! امّا ما برای او ارزش قائل نیستیم؛ چون او می‌خواهد از این موقعیت خودش استفادۀ تبلیغاتی کند. حالا فرض کنید که اگر به او می‌گفتند: «آقا، ما داریم به تو می‌گوییم: شما که این کار را انجام می‌دهی، حتی یک خبرنگار هم از تو عکس نمی‌اندازد و در یک روزنامه هم نمی‌نویسند و در هیچ‌جا هم نقل نمی‌کنند، بلکه همین‌طوری می‌میری!» آیا باز  هم این کار را می‌کرد؟! اصلاً این کار را نمی‌کرد!