افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (2)

مثلا شما الآن گرسنه‌تان است، سفره می‌اندازند، غذا می‌گسترانند، مشغول خوردن غذا می‌شوید. هركس یك ظرفیتی دارد، ظرفیت بچه این‌قدر است، ظرفیت شما این‌قدر است، حالا شما یك قاشق یك‌ قاشق غذا را می‌خورید، قاشق اول، قاشق دوم، قاشق سوم، خب برای خوردن و نخوردن الآن شما می‌توانید تصمیم بگیرید، چون هنوز غذا نخورده‌اید، ولی وقتی قاشق اول را خوردید، یك قدم به سمت پر شدن معده برداشتید، قاشق دوم را كه خوردید قدم دوم را برداشتید، یعنی به اندازه دو قاشق از اختیار خودتان دیگر رفت؛ با اختیار خودتان ها! با اختیار خودتان، به اندازه دو قاشق معده را پر كردید. قاشق سوم را خوردید، قاشق چهارم را ... حالا یك كسی پنجاه تا قاشق هم كه بخورد بالاخره معده‌اش پر می‌شود و وقتی پر شد دیگر نمی‌تواند بخورد؛ دیگر كجا می‌خواهد غذا را جا بدهد؟ وقتی معده پر هست، باز هم می‌توانید بخورید؟ نه دیگر. خب حالا به شما بگویند كه: اگر هنر داری الآن غذا بخور!

هنر اول بود، كه می‌توانستم بخورم یا نخورم، بعدا به اختیار خود غذا خوردن را انتخاب كردم، و شروع كردم به غذا خوردن، هِی معده‌chang (تغییر) شد، تغییر كرد، كرد، كرد، كرد، تا رسید به یك حدی كه در آن حد دیگر گرسنگی برای شما معنا ندارد، تا اینكه فكر كنید آیا غذا بخورم یا نخورم.

اولیاء خدا رسیده‌اند به یك حدی كه دیگر گناه برای آن‌ها معنا ندارد، تمام قلب آن‌ها، در مثال ما معده‌مان پر می‌شد تمام قلب آن‌ها، تمام ذهن آن‌ها، تمام نفس آن‌ها، تمام شاكله آن‌ها، تمام صفات و غرائز آن‌ها دیگر پر شده است، از چه پر شده؟ از آن نور الهی پر می‌شود، از آن رحمت الهی پر می‌شود، از غفران الهی پر می‌شود، از علم الهی پر می‌شود، از این وقتی كه پر شد، دیگر در این صورت اصلا عدم رضای خدا چه جایگاهی می‌تواند اینجا داشته باشد؟ شما وقتی معده‌تان پر است خودتان را هم بكُشید دیگر نمی‌توانید بخورید، چون حالتان بد می‌شود، امكان ندارد دیگر بتوانید بخورید.