افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (1)

 باشد. اینهایی كه دارم خدمتان می‌گویم چیزهایی است كه به رای العین و مشاهده از شیوه و روش مرحوم آقا در ارتباط با دوستان‌شان می‌دیدم. آن حالی كه داشتند، آن حال و هوایی كه داشتند، آن حرصی كه می‌خوردند، آن اتحادی كه داشتند، آن صفایی كه داشتند، در مقابل كسانی كه سنگ می‌انداختند، در مقابل كسانی بودند كه سنگ می‌انداختند ایشان ناراحت می‌شدند و موضع می‌گرفتند.

 نتیجه چه شد؟ آن شد علامه طهرانی و آنهایی كه این كارها را می‌كردند هر كدام به یك نحوی از این دنیا رفتند یا اگر هم هستند دیگر مسئله و حال و هوای خودشان را دارند. چرا؟ چون او آمد به تكلیف خودش عمل كرد، علیكم انفسكم، خودتان را داشته باشید، مواظب خودتان باشید. مواظب راه خودتان باشید، مواظب جلسات خودتان باشید، مواظب گرمی خودتان باشید، اگر این گرمی كم بشود از جای دیگر سردی می‌آید و وارد می‌شود.

 این دل هیچ‌وقت خلاء نمی‌شود، شما كه دیگر می‌دانید خلاء مطلق نداریم. این خلاءها خلاء نیست. خلاء محال است. وقتی قلب از یك جا خالی می‌شود یك چیز دیگر می‌آید پُرش می‌كند. یا همسایه می‌آید پرش می‌كند، یا شریك می‌آید پرش می‌كند، یا روزنامه و مسائل امروزی می‌آید پرش می‌كند یا پیچ رادیو پرش می‌كند یا دكمه تلویزیون می‌آید پرش می‌كند، یك چیزی می‌آید و این را پر می‌كند. نگذارید دل ما از غیر خدا پر شود. از غیر خدا و محبت خدا و دوستان خدا و ارتباط و اینها پر بشود انشاءاللَه. من دیگر خسته شدم، از مسائلی كه راجع به آن قضایا بود صحبت كردم ولی مطالب دیگری هم ماند از جمله مطالبی كه رفیق شفیق‌مان سوال كردند. البته تا حدودی هم جواب گفتم ولی به طور نسبتاً مبسوط ان‌شاءاللَه در یك فرصت دیگری، ان‌شاءاللَه خدمت رفقا عرض می‌كنیم.