افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (1)

 قبول بكنیم؟ این را قبول كنیم یا ... گفت این را قبول كنیم یا آن را قبول كنیم؟

 چرا در آن جلسه‌اى كه چند نفر را به من سپرديد كه يكى از آنها ... بود كه الان از دوستان است و خودتان مرا مسئول بيان مطالب به اين چهار نفر كرديد بعد از گذشت چند جلسه وقتى من در جلسه پنجم گفتم كه راجع به ولايت ايشان بنده اطلاع ندارم به دستور خود شما آن جلسه ديگر تعطيل شد؟ یادتان رفته؟ یادتان رفته؟ مگر من چه گفتم؟ من گفتم شما ولی نیستید یا گفتم من اطلاع ندارم؟! یا آن خانم لبنانی كه گفت ایشان آمده توی آن جلسه و گفته ایشان ولی نیست! و من گفته‌بودم بنده اطلاع ندارم و بخاطر همین جنابعالی دستور دادید آن جلسه تعطیل بشود! حالا كی ادعای ولایت نكرده؟! مگر من چه گفتم؟ مگر من چه حرفی زدم؟ چه بدعتی من در دین بوجود آوردم؟

 حالا هم عزیز من خدا راه را نبسته، راه توبه باز است، هر كس بیاید توبه كند، هر كس بیاید اعتراف بكند، به شرطی كه توبه كند و ضررها و تالم‌هایی را كه به واسطه این انحراف و خیانت در بین افراد بوجود آمده برود عذرخواهی كند، خدا می‌بخشد، خدا ارحم الراحمین است.

 ولی نكند ما بدانیم و همچنان روی آن عقیده پا برجا باشیم كه این دیگر بیچارگی است. كه انسان بیاید یك گناهی را مرتكب بشود، یك خطایی را مرتكب بشود و بگوید من نكردم، من نكردم، این را خدا نمی‌بخشد.

 خب این مطلبی بود كه مدتها بود رفقا به من می‌گفتند كه نمی‌دانم بعضی‌ها آمده‌اند و دروغ و جفنگیاتی درآورده‌اند. گفتم اصلا اینها ارزش جواب دادن ندارد. گفتند آقا شبهه ایجاد كرده‌اند. گفتم بابا دروغ كه جواب ندارد! وقتی بیایند، من مى‌گويم دو دوتا چهارتا مى‌شود آنها مى‌گويند دو دو تا هفت‌تا مى‌شود! خب چه بگويم؟ مگر اينكه بگويم خدا شفايت بدهد! غير از اين چه دارم بگويم؟ تا بگویم می‌گویند دو دوتا هفت تا كی به كی است؟ یك جا نوشته بود دو دوتا شانزده‌تا كی به كی است!!