افشاء نفاق و اعلام مباهله نسبت به مدعیان دروغین (1)

و درك این مسئله كمی مشكل است. می‌فهمیم درست است اما اینكه بیاییم این را در خودمان پیاده كنیم و خودمان را با این مسیر وفق بدهیم و در آن مسیر حركت كنیم یك مقداری كار می‌خواهد.

انسان باید به فكر خودش باشد و همان‌طوری كه آیه قرآن می‌فرماید لا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ‌ وقتی كه شما ملاك دست‌تان هست، وقتی كه مبنا دست‌تان هست، به هلاكت دیگران نباید نگاه كنید، به شما ضرر نمی‌رساند، ضرری نمی‌رساند كه بخواهید این كارها را انجام بدهید، راه خودتان را باید بروید، شما با معیاری كه دارید، با مسائلی كه دارید، با مسائلی كه بزرگان گفته‌اند، هر كسی به اندازه خودش. باید به دنبال فردی بروید كه بتواند شما را از نفس بیرون بیاورد نه كسی كه خودش در نفس گرفتار است.

یكی از افراد نقل می‌كرد و می‌گفت یك شخصی از آمریكا آمده بود، خب یك فردی است كه [باسواد] است و از این افرادی است كه مثلا رساله لب‌اللباب مرحوم آقا را ایشان ترجمه كرده بود. (به انگلیسی) آمده بود و با یك عده‌ای ملاقات كرده بود (بنده آنجا نبودم، یك همچنین جاهایی طبعا جای ما نیست و الان هم نیست) آمده بود و صحبت كرده بود و وقتی كه از جلسه آمده بود بیرون (آقا مردم كه كاه نخوردند! مردم كه كاه نخوردند!) گفته بوده كه‌ ظاهرا آقايان در همان مسائلى گرفتارند كه ما گرفتاريم!!

خب می‌فهمد، شخص می‌فهمد، دو كلمه حرف بزنی می‌فهمد، مگر فقط به ریش گذاشتن و عمامه بزرگ كردن و سر پایین گرفتن و این‌جور و این‌جور تكان دادن است؟ مگر مطلب به این است؟ وقتی كه من می‌گویم به اندازه قامت‌تان لباس تن‌تان كنید و به اندازه دهان‌تان لقمه بردارید برای این است كه آبروی‌تان نرود. اینجا آبروی‌تان نرود. نیایند بگویند اینها همان گرفتاری‌هایی را دارند كه ما با آنها گرفتاریم. بخاطر اینكه نیایند در منزل شما و با نیم ساعت صحبت كردند بگویند دیگر بعد از علامه طهرانی الفاتحه مع الصلوات.