لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیهالسّلام
نیمه شعبان 1435هـ.ق
مرتب سازی:
لزوم شناخت جایگاه واقعی امام علیهالسّلام
7و این تصوّر و این نوع تفکّر را داشتیم، اینطوری از آب درآمد! عجب، اینکه اینطوری دارد صحبت میکند و کار انجام میدهد!»
ببینید این قضیّه، یک مسئله و پدیدۀ مبارک و میمونی است که باید پذیرفت و در درون و قلب و ضمیر خویش جای داد و از او پذیرایی کرد. بهصِرفاینکه این فرد اینطور بود و الآن این قِسم است نباید انسان بگذرد؛ باید روی آن فکر کند که کجای این قضیّه اشتباه بود که من اشتباه کردم؟! کجای این مسئله صحیح نبود که من راه را خلاف رفتم؟!
حضرت ابراهیم مثل افراد دیگر نبود که با خود فکر کند: حالا که اینها ستارهپرست هستند و این ستارهها خدا هستند، پس بگذار اینها مخفی شوند تا ما یک خدای مخفی و نیمهکاره هم داشته باشیم، یعنی موقع غروب دربیاید و موقع طلوع آفتاب هم از بین برود! چه اشکالی دارد؟! بلکه آنحضرت فکر میکند و میگوید: «خدا همیشه باید بتواند برای من جلوهگری کند و ارتباطش را با من نگه دارد! خدا همیشه باید در مرئیٰ و منظَرِ من باشد و با من در ارتباط باشد! خدایی که روز میرود و من نمیدانم کجای این آسمان پیدایش کنم و نمیدانم که در این سمت است یا در آن سمت است، فایدهای ندارد! این چه خدایی است که در من، تخم شک و تردید را کاشت و رفت؟!
ماه و خورشیدش هم همینطور؛ بقیّۀ مظاهر مادی و دنیویاش هم همینطور! حضرت ابراهیم علیهالسّلام این را براساس فطرت خود و براساس عقل و منطق خودش میسنجد که آن خدایی که گاهی هست و گاهی نیست، فایدهای ندارد!
آن عبادتی که مسیحیان فقط روز یکشنبه در کلیسا انجام میدهند،1 فایدهای ندارد! (حالا با شرایطش و خصوصیّاتش کار نداریم!) آن خدایی که شش روز در هفته، انسان ارتباطش با او قطع باشد و فقط در یک روز ارتباط برقرار کند، خدا نیست!
لذا میبینید که عبادت در اسلام در طول شبانهروز، مستمر است؛ موقع طلوع
- . رجوع شود به مسیحیت در جهان امروز، آندرو والز، ترجمه مفتاح و بخشنده، ص 124.