تحقق‌بخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر

تحلیل داستان قضاوت حضرت داود بین دو برادر

حالا صحبت در این است آیا حضرت داود در آن زمانی که حکم کرد، به رسالت رسیده بود یا نه؟ مُسلّم است [که به رسالت رسیده بود]. در آیات شریفه داریم که ما به داود حُکم دادیم. از علوم قضا و قدر خودمان به او عنایت کردیم.¹ حضرت داود به مقتضای واقع حکم می‌کرد. خب در اینجا مسئله چیست؟ اگر بگوییم که آن حضرت در اینجا اشتباه کرده است، منافات با رسالت او دارد. وانگهی اینکه در اینجا داریم ﴿إِذۡ تَسَوَّرُواْ ٱلۡمِحۡرَابَ﴾ از محراب بالا آمدند! مگر دو نفر بخواهند پیش قاضی بیایند، از دیوار خانه‌اش بالا می‌روند؟ آنها در را می‌زنند و می‌آیند. پس مسئله مسئله ظاهر نبوده است، مسئله مسئله باطن بوده و در عالم مکاشفه برای آن حضرت این‌چنین کشف شده است. اما اگر همین حضرت داود، دو نفر بخواهند بیایند پیش او و او را حکَم قرار بدهند، امکان ندارد که آن حضرت در قضاوت دچار اشتباه بشود. مسئله عصمت در عالم ظاهر است و در بیان حقایق و رساندن احکام الهی و قوانین به خلق است که نباید پیغمبر دچار اشتباه بشود.

اما اینکه داریم حَسناتُ الأبرارِ سَیّئاتُ المُقَرّبین² در آن مقامات عِلوی امکان دارد یک مسئله‌ای که اصلاً در نظرِ عادی گناه جلوه نمی‌کند و حتّی در عوالم بالا آن مسئله معصیت شمرده نمی‌شود، بالنسبة به عالم مافوق این یک ذنبی باشد که لایُغَفر است و نباید از ‌هم‌چنین شخصی این ذنب سر بزند.

تفاوت انبیا در میزان ادارک کلمه توحیدیه لا اله الا الله

انبیا از این نقطه‌نظر تفاوت دارند. سعۀ آنها و ادراک معارف آنها نسبت به اوصاف توحیدیّه پروردگار و نسبت به اوصاف و معارف الهیّه مختلف است. ولی در این جهت همه آنها شریک هستند که تمام خلق را من البَدو الی الخَتم به توحید و بیرون آوردن از شرک دعوت می‌کنند. همه آنها در این قضیّه شریک‌ هستند و فرقی نمی‌کند.