
تحققبخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر
نیمه شعبان 1409
در این گفتار مرحوم آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدس الله سره) به بیان حقیقت معنای توحید در شرایع مختلف الهی میپردازد. آیةالله طهرانی پس از بیان وجوه اشتراک انبیاء در مراتب سهگانه عصمت، به اختلاف آنها در کیفیت تلقی توحید اشاره میکند. ایشان در ادامه به بیان حقیقت معنای لا اله الا الله و مقایسه آن با کلمه شریفه الله اکبر پرداخته و وجه برتری دین اسلام را بر سایر ادیان الهی در کیفیت تلقی توحید در نفس رسول الله میداند. در انتها با اشاره به حقیقت معنای انتظار و ظهور به وظایف منتظران در زمان غیبت اشاره مینماید و بصیرتافزایی را از مهمترین نکات در دوران غیبت به شمار میآورد.
تحققبخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر
4حضرت امام صادق در اینجا میفرمایند:
این دسته از انبیا صدای ملائکه را میشنوند و راز و نیاز آنها را با گوش دل احساس میکنند و خود آنها را هم میبینند. این دسته از انبیا آنهایی هستند که مبعوث به رسالت بر خلق هستند، چه عده کم و چه عده بسیار. یعنی حیطه رسالت آنها چه افراد کمی باشد یا افراد بسیاری باشد، مانند حضرت یونس که در آیه شریفه میفرماید: ﴿وَأَرۡسَلۡنٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ﴾1 ما یونس را برای صد هزار نفر یا بیشتر که حضرت میفرمایند: «منظور 30 هزار نفر است.» یعنی 130 هزار نفر فرستادیم. ولی بر خود این انبیا هم امامی هست. یعنی این انبیا در حیطه احاطه امامی قرار دارند و در تحتِ سیطره و تسلّط و ولایت امامی قرار دارند.
دسته چهارم ـ امام صادق میفرمایند ـ آن انبیا و رُسُلی هستند که هم واجد وحی و الهامات نفسانی هستند و هم صدای ملائکه را میشنوند و خود آنها را مشاهده میکنند و اینها همان اولوالعزم هستند که بر انبیاء دیگر امام هستند. چطور در قضیّه حضرت ابراهیم علی نبیّنا و آله و علیه السّلام بعد از اینکه پروردگار او را به مقام رسالت برگزید فرمود: ﴿إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامٗا﴾؟!2
بنابراین مقام امامت پس از مقام رسالت و فوق مقام رسالت است.
ضرورت عصمت در انبیای الهی و مراتب آن
اما آنچه که مطمح نظر است و مطرح است این است که شرط تبلیغ انبیا برای رسالت، عدم خطا و عصمت در سه مسئله است.
مسئله اول در تلقی وحی است. آنها نباید در هنگام تلقی وحی و گرفتن وحی دچار اشتباه وخطا بشوند و الاّ مسئله را اشتباهاً به مردم بیان میکنند. دوم در نگهداری و حفظ آن است. سوم در مقام بیان است.
حفظ و نگهداری به این معناست که اگر یک وحیی، یک حکمی به نبیّ یا به رسولی نازل شد، پس از مرور زمان و گذشت زمان در نفس او تبدیل و تغییر به حکم دیگری نکند. اگر صدسال هم از این حکم و از این وحی بگذرد باز مسئله به همان نحوی است که در ابتدای امر بر آن حضرت نازل شده است. این را عدم خطا و عصمت در نگهداری و حفظ وحی میگوییم. مسئله سوم عدم اشتباه و عصمت در ابلاغ وحی به مردم است. یعنی اگر پیغمبری هنگامی که میخواهد وحیی، کلام پروردگار یا حکمی را به مردم ابلاغ کند دچار اشتباه بشود و جای کلمهای را عوض کند، مسئلهای را به جای دیگری بنشاند [در این صورت] کاملاً مسئله تغییر پیدا میکند. پس آنچه که برای رسالت انبیا و رسل لازم است عصمت آنها در سه مرحله است. یک مرحله تلقّی، دوم مرحله حفظ و سوم مرحله ابلاغ3.
- سوره صافات (37) آیه 147.
- سوره بقره (2) آیه 124. امام شناسی، ج 1، ص 127:
«حال من تو را بر مردم امام قرار دادم.» - جهت اطلاعات بیشتر رجوع شود به امام شناسی، ج 1، ص 9 ـ 12.
