تحقق‌بخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر

دیدیم بله، مردم راه افتادند و [می‌گفتند:] یا حجت بن الحسن بیا! فحشاء زیاد شده، منکر زیاد شده ... . یک قضیّه‌ای اتفاق افتاده بود، یک منکری دیده بودند. خب این مردمی که جلو می‌آیند، جاها را هم نشانه کردند دیگر که به کجا برسند خراب کنند، به کجا برسند آباد کنند. رسیدند در دکان یک عرق فروشی، تا به آن دکان رسیدند، زدند این پرده را انداختند و در را شکستند و شیشه مغازه را شکستند و در مغازه وارد شدند. همه شیشه‌ها را بر می‌داشتند در جیبشان می‌گذاشتند. یا حجت بن الحسن عجّل علی ظهورک. حالا خوشمزه آنهایی هم که جیب نداشتند فوری [شیشه‌ نوشیدنی را] می‌شکستند ـ یا حجت بن الحسن ـ همه را می‌کشیدند بالا و یا حجت بن الحسن. این‌طور که نشد آقا! خلاصه می‌گفت: این را ما با چشم خودمان دیدیم. اینهایی که یا حجت بن الحسن می‌گویند، امروز مرده باد و فردا زنده باد، اینها به درد امام زمان نمی‌خورند. باید عقل داشته باشیم، باید فهم داشته باشیم، باید بفهمیم چه می‌کنیم. باید دست‌ به دست هر کسی ندهیم. باید مسائل را با عقل بسنجیم. وإلاّ حضرت برای چه بیاید خودش را بی‌خود معطّل ما بکند؟ تا حالا 1300 سال غیبت [بوده است] حالا 10000 هزار سال دیگر هم غیبت [بکند]. یک تکانی بخوریم. یک تغییری در خودمان ایجاد کنیم. تا اینکه به آن مقامی که آن حضرت فرمود، برسیم. آن مقام چیست؟ آن مقام مقام الله اکبر است.

روایتی پیرامون فتنه‌های آخرالزمان

روایتی است از [امام صادق علیه السلام]، مَسعدة بن صَدقه می‌گوید: 

در خدمت امام صادق بودم. در این موقع پیرمردی آمد دست مبارک آن حضرت را بوسید و شروع کرد به گریه کردن و عرضه داشت: «یا ابن‌رسول‌الله صد سال است که انتظار فرج شما را می‌کشم. دشمنان بر شما غلبه کردند. شما را کشتند. خانه نشین کردند. ما دائما شنیدیم قائم شما ظهور می‌کند، قائم شما می‌آید، از مسلمین و شیعیان رفع بلیّه می‌کند، گرفتاری‌ها را از برطرف می‌کند، پس چه شد؟! انگار آن دشمنان شما دارند در آسمان پرواز می‌کنند و خبری اصلاً نیست.»