تحقق‌بخشی امام زمان به حقیقت الله اکبر

﴿لَئِنۡ أَشۡرَكۡتَ لَيَحۡبَطَنَّ عَمَلُكَ﴾¹. ای پیغمبر، ای مخاطب ما، ای مردم آنچه که با راه توحید نمی‌سازد شرک است. آنچه که با تدیّن و عبودیّت وفق نمی‌دهد شرک است. ﴿لَئِنۡ أَشۡرَكۡتَ لَيَحۡبَطَنَّ عَمَلُكَ﴾ حبط عمل در صورت شرک است. لذا داریم پروردگار از تمام گناهان می‌گذرد غیر از شرک. از شرک نمی‌تواند بگذرد.² چرا نمی‌تواند بگذرد [چون] لازمه توحید همین است. لازمه توحید نفی غیر است و غیریّت و غیرت است. شریک قرار دادن در عبادت و در عبودیّت منافات با توحید و عبودیّت دارد، لذا از این نمی‌تواند بگذرد. نمازی که ما می‌خوانیم به آن مقدار که توجه به پروردگار داریم مقبول و به آن مقدار که توجه نداریم مقبول نیست. عبادتی را که انجام می‌دهیم به آن میزان توجه مقبول و به غیر از او مردود است. و در این زمینه روایات بسیار است، باید به کتبی که متکفّل بیان این مسائل هستند مراجعه بشود³.

انبیا از نقطه‌نظر توحید شریک هستند، اما هدف آنها و مقدار سعه آنها و کشش نفسانی آنها برای کشیدن مردم از عالم نفس به ادراک معارف توحیدیه بر یک منوال نیست. شعار لا إله الا الله که از ابتدای رسالت حضرت آدم تا امامت امام زمان ما عجّل الله تعالی فرجه که در همه انبیا یکسان بود، در تمام آنها و در اطوار تاریخی آنها بر یک منوال نیست. معنای لا إله الا الله یعنی نفی تعیّنات در موجودات مستقل و نفی استقلال و آلیّت قرار دادن تمام عالم امکان و محو آنها در ذات پروردگار. این معنای لا إله الا الله که قبل از آن می‌بایست نفی تکثّر افعال و تکثّر صفات و تکثّر اسماء بشود، در همه انبیا تحقّق پیدا کرده است؛ منتها هر کدام به‌حسب وسعت نفسانی و به‌حسب ادراک آنها از این کلمه مبارکه و طیّبه.

معنای توحید افعالی و صفاتی و اسمائی

اُسّ و اَساس نبوّت انبیا و رسالت رسل و امامت ائمه را این کلمه مبارکه لا إله الا الله تشکیل می‌دهد.