هدف از حضور در مجالس ذکر اهلبیت
پیام عید غدیر برای امروز ما
مرتب سازی:
هدف از حضور در مجالس ذکر اهلبیت
35ما باید خاطرمان جمع باشد، چون بحمداللَه خداوند ما را مشمول ولایت امام علیه السلام فرموده و بیش از این هم خواهد فرمود! و باید از او بخواهیم که در تمام این تغییرات و تحوّلات، از ممشای آن حضرت تعدّی نکنیم! [هر اتفاقی در هر جایی که میافتد، ما] کار خودمان را بکنیم و از آن ممشا به اینطرف و آنطرف نرویم و فکر و ذهنمان بهسمت کثرات و جزئیات نرود، بلکه به آن سبب برسد و امثالذلک!
وقتی که رفیقمان گفت: برای منبر کسی نیست، با خودم گفتم: بیایم برای رفقا چه بگویم؟ [ولی وقتی که شروع کردم دیدم] این مطالب اصلاً خودش آمد! بعد یادم آمد که یک سال در همان زمانهای سابق مرحوم آقا در شب عید غدیر در مسجد قائم منبر رفتند و اتّفاقاً روزش هم در منزل منبر رفتند و این شعر را خواندند و رفقا هم با ایشان میخواندند:
سورۀ و الشّمس رویت یا امیرالمؤمنین *** آیۀ و اللّیل مویت یا امیرالمؤمنین هست هرجا گفت و گویت یا امیرالمؤمنین1
بسیار بسیار شعر عجیبی است!
شرح حال حسّان ابن ثابت
حسّان ابن ثابت در روز غدیر حال و هوایش عوض شد، چون بالأخره روز غدیر و روز خلافت است و خودش هم یکخرده داشت و تمام دریچۀ دلش بسته نشده بود. طبع شعر بسیار عالیای هم داشت و از جملۀ شعرای معروف است. حسّان خدمت پیغمبر آمد و گفت: «من بیایم راجع به امروز شعر بگویم؟» حضرت فرمودند: «بگو!» بعد یک مطلب را به او فرمودند که آن مطلب برای امروز ما بس است! فرمودند:
«ای حسان، روحالأمین تو را مدد میکند تا وقتی که با ما خاندان هستی!»2
این مطلب برای ما دیگر بس است! ولی حسّان بعد از پیغمبر نمرۀ خوبی نیاورد و رفوزه شد3 و رفت در تشکیلات آنها! حالا انسان معاندی نبود، ولی بالأخره ایمانش ضعیف بود!
شما وقتی به اشعار حسّان نگاه میکنی، میبینی که واقعاً اشعار بسیار عالی و راقیای دارد! این اشعار عالی برای این است که روحالأمین پشت قضیه است، پس برای خودش نیست! ولی وقتی که ولایت را از دست داد، پیغمبر و امیرالمؤمنین را از دست داد، روحالأمین کنار رفت4 و شروع کرد به چَرند و پَرند گفتن و دیگر روحالأمین کنار رفت!
- مطلع انوار، ج ٩، ص ١٩٨.
- کنز الفوائد، ج ١، ص ٢٦٨؛ الإرشاد، ج ١، ص ١٧٧:
«وَ جاءَ حَسّانُ إلَی رسول اللَه صلّی اللَه علیه و آله و سلّم فَقالَ لَه: ”یا رسولَ اللَه، ائذَن لی أن أقولَ فی هذا المَقامِ ما یَرضاهُ اللَهُ!“ فَقالَ لَه: ”قُل یا حَسّانُ علَی اسمِ اللَهِ!“ فَوَقَفَ علَی نَشَزٍ مِنَ الأرضِ و تَطاوَلَ المُسلِمونَ لِسَماعِ کَلامِهِ فَأنشَأ یَقولُ:
یُنادیهِم یَومَ الغَدیرِ نَبیُّهُم ** بِخُمٍّ و أسمِع بِالرَّسولِ مُنادیًا
وَ قال: ”فَمَن مَولاکُم و وَلیُّکُم؟“ ** فَقالوا و لَم یَبدوا هُناکَ التَّعادیا:
”إلهُکَ مَولانا و أنتَ وَلیُّنا ** وَ لَن تَجِدَنَّ مِنّا لَکَ الیَومَ عاصیًا“
فَقالَ لَهُ: ”قُم یا عَلیُّ فَإنَّنی ** رَضیتُکَ مِن بَعدی إمامًا و هادیًا
فَمَن کُنتُ مَولاهُ فَهَذا وَلیُّهُ ** فَکونوا لَهُ أنصارَ صِدقٍ موالیًا!“
هُناکَ دَعا: ”اللَهمّ والِ وَلیَّهُ ** وَ کُن لِلَّذی عادَی عَلیًّا مُعادیًا!“
فَقالَ لَه رسولُ اللَه صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: ”لا تَزالُ یا حَسّانُ مُؤَیَّدًا بِروحِ القُدُسِ ما نَصَرتَنا بِلِسانِک!“»
ترجمه: «حسّان بن ثابت خدمت رسول خدا صلی اللَه علیه و آله و سلّم آمد و عرض کرد: ”ای رسول خدا، به من اجازه بده که در این موقعیّت (نصب امیرالمؤمنین به ولایت در غدیر خم) ابیاتی را بسرایم که مورد رضایت خداوند باشد!“ حضرت فرمود: ”بگو با ذکر و یاد خدا!“ در اینحال حسّان بر بلندی ایستاد و مردم گردنها را برای دیدن او دراز کردند، سپس این ابیات را إنشاد کرد:
در روز غدیر خم، پیامبرِ این مردم و این امّت، این قوم را ندا میکند؛ و چقدر ندای این پیامبر که منادیِ حق است برای امّت، شنوا کننده و فهماننده است!
پس پیامبر گفت: ”ای مردم، مولای شما و پیامبر شما کیست؟!“ و آن امّت بدون آنکه عداوت و دشمنی خود را آشکار سازند، گفتند:
”خدای تو مولای ما است و تو ولیّ ما هستی و امروز در میان ما هیچکس را مخالف خود که از فرمان تو سرپیچی کند نمییابی!“
در اینحال پیامبر به علی فرمود: ”برخیز ای علی، من راضی هستم و خوشایند دارم که تو پس از من امام و هادی امّت باشی!
پس ای مردم، هر کس که من مولای او هستم، اینک علی ولیّ او است! و شما مردم، یاران صدیق و موالیان راستین او در هر حال بوده باشید!“
در آنجا است که پیامبر دعا کرد: ”بار پروردگار من، تو ولایت کسی را داشته باش که او ولایت علی را دارد، و نسبت به کسی که با علی خصومت ورزد، دشمن باش!“
چون حسّان این اشعار را إنشاد کرد؛ رسول خدا صلی اللَه علیه و آله به او فرمودند: ”ای حسّان، تو پیوسته از طرف روحالقدس تأیید میشوی؛ تا هنگامیکه ما را با زبانت یاری کنی!“» (محقق) - رجوع شود به الجمل، شیخ مفید، ص ٢١٧ ـ ٢٢٢؛ کنز الفوائد، ج ١، ص ٢٦٩.
- رجوع شود به الجمل، شیخ مفید، ص ٢١٠ ـ ٢٢١.