کیفیت نزول اسماء الهی در موجودات

خدمت امام صادق علیه السّلام بودم. جعفر بن عفّانِ شاعر خدمت آن حضرت رسید. حضرت فرمودند: «ای جعفر! شنیده‌ام در رثاء جدّم حسین شعر می‌گویی.» عرض کرد: «بلی یا ابن‌رسول‌الله!» حضرت فرمودند: «از آن اشعارت بخوان!» جعفر شروع می‌کند به شعر خواندن و حضرت گریه می‌کنند؛ این‌قدر گریه می‌کنند که قطرات اشک همین‌طور بر محاسنشان ریزان می‌شود. وقتی که از شعر خواندن فراغت می‌یابد، حضرت فرمودند: «وَ اللهِ [لقد] شَهِدَکَ مَلائِکَةُ [اللهِ المُقَرَّبونَ هاهُنا یَسمَعونَ قَولَکَ فی الحُسَینِ علیه السّلام و لقد] بَکَوا کَما بَکَینا [أو أکثَر]؛ به خدا قسم ای جعفر! وقتی که تو شعر می‌خواندی، دیدم ملائکه را که گریه می‌کردند همچنان‌که ما گریه می‌کردیم بلکه بیشتر گریه می‌کردند. ای جعفر آیا اضافه نکنم؟» عرض کرد: «بلی یا ابن رسول الله!» حضرت فرمودند: «هر کسی که در رثای جدم حسین شعری بگوید؛ بگرید و بگریاند، بهشت با تمام درجاتش بر او واجب می‌شود. و الآن به تو بگویم که خداوند در همین ساعت بهشت را بر تو واجب کرد.» ¹

اهل‌بیت را از کربلا عبور دادند؛ اما با چه صورت و وضعی! وقتی به کربلا می‌رسند، دیگر آثاری از اجساد و ابدان مطهّره نمی‌بینند. از هودج‌ها پیاده می‌شوند. مصائب اهل‌بیت تکرار می‌شود. بین این آمدن و آن رفتن خیلی تفاوت است! روز یازدهم که اهل‌بیت را سوار بر شتران بی‌جهاز می‌کنند.

راوی می‌گوید: شنیدم صداي حضرت زینب را؛ 

فوَ اللهِ لا أَنسیٰ زینبَ... و تُنادی بِصَوتٍ حَزینٍ و قَلبٍ کَئیبٍ؛ وقتی این قافله را از کنار این بدن‌ها عبور می‌دادند حضرت زینب صدا به گریه و ناله بلند می‌کند: «یا محمّداه، صَلّیٰ عَلَیکَ مَلیکُ السّماء؛ یا رسول‌الله! بیا و بنگر که به اولاد و اهل‌بیت تو آورده‌اند! هذا حُسَینٌ مُرمَّلٌ بِالدِّماءِ مُقَطِّعُ الأَعضاء و بَناتُک سَبایا؛ ببین این حسین تو با بدن قطعه‌قطعه بر روی خاک! یا أصحابَ محمّداه؛ ای یاران پیامبر کجایید تا بنگرید؟! هؤُلاءِ ذُرّیَّةُ المُصطَفیٰ یُساقونَ سوقَ السَّبایا؛ ببینید که اهل‌بیتِ او را با چه وضعی دارند حرکت می‌دهند! بنفسی [بِأبی] المَهُمومُ حتّیٰ قَضیٰ، بنفسی [بِأبی] العَطشانُ حتّیٰ مَضیٰ.»²