کیفیت نزول اسماء الهی در موجودات

اینجاست که می‌گوییم: [تشبیه افراد به امام] اشکال دارد. اینجاست که باید در تعبیرات خودمان [دقت کنیم]؛ چون دنیا هیچ فردی را نمی‌توانید بیابید از نقطۀ نظر خلوص و اخلاص، از نقطۀ نظر نیت و صفای باطن، از نقطۀ نظر ادراک واقع، از نقطۀ نظر اشراف به حوادث و قضایای آینده و قبل و حال و اطلاع بر نفوس، هیچ فردی را ما پیدا نمی‌کنیم که مثل امام علیه السّلام باشد؛ ابداً نیست!

عدم تعارض «کُلُّ یومٍ عاشوراء و کُلُّ أرضٍ کَربَلاء» با حرمت تشبیه به امام

و اما این قضیّه‌ای که می‌گویند: «کُلُّ یومٍ عاشوراء و کُلُّ أرضٍ کَربَلاء»، روایت نیست. [بلکه] کلام مشهوری از بزرگان است؛ البته کلام صحیحی است و باطل نیست؛ چرا؟ خیلی خلاصه بگویم و مطلب را تمام کنم؛ به‌خاطر اینکه برای تحقق هر حکمی نیاز به انعقاد موضوع داریم؛ یعنی هر حکمی که بخواهد بار شود، باید موضوعی داشته باشد تا این حکم بر آن بار شود. در جریان عاشورا امام و پرچم‌دار کربلا سیدالشهدا بود. آیا در این قضیه زمین مطرح بود؟ نه‌خیر! یعنی اگر همین سیدالشهدا همین قیام را در هند می‌کرد، هند کربلا می‌شد؛ فرقی نمی‌کرد! اگر همین سیدالشهدا همین قیام را در ایران می‌کرد، ایران کربلا می‌شد؛ فرقی نمی‌کند. صحبت در اینجاست که رهبر و زعیم این قیام چه کسی باید باشد. اگر امام علیه السّلام باشد، آن سِیر تمام است.

«کُلُّ یومٍ عاشوراء و کُلُّ أرضٍ کَربَلاء» به این معناست که ما در هر زمانی باید احساس کنیم یک امام حیّ و معصوم وجود دارد که او زمامدار و پرچم‌دار حق است و حق فقط به‌دست اوست. او امام زمان حضرت بقیّةالله است.

البته اگر بگوییم: «امام زمان علیه السّلام، حسین زمان است»‌ درست است و اشکالی ندارد؛ او امام است و این هم امام است و فرق نمی‌کند؛ چطور اینکه اگر بگوییم: «علی بن الحسین، حسین زمان است»‌ اشکالی ندارد؛ امام با امام فرق نمی‌کند، معصوم‌اند.