کیفیت به فعلیّت رساندن استعدادات ملکوتی انسان
12علّت حرمت دیدن مناظر غیر مشروع، دنبال کردن روح در مناظر غیر مشروع است؛ یعنی کسی که چشمش به زن عریان نیفتد، هوس زنا هم نمیکند و روحش در این سطح پایین نمیآید و انگیزهاش برای زنا گسیل نمیشود؛ امّا اگر دید، نفس در اینجا پایین میآید و با دیدن، به دنبال کردن هم میافتد.
بحثمان در اینجا نبود؛ بحث در اینجا بود که انسان میتواند خود را رجل عقلانی یا رجل حیوانی بار بیاورد.
علّت اینکه در اسلام خیلی از چیزها حرام شده است، برای همین جهت است که انسان را انسان عقلانی بار بیاورد، انسان را انسان شریف بار بیاورد و از حیوانات جدا کند. داشتن عکس صورت خوب نیست؛ چون دیدن عکس، انسان را به صورت نزدیک میکند و صورت برای مادّه است. میگوید: «بالا برو و از صورت بگذر و در عالم معنا برو!» نگاه کردن به صورت و جمع کردن صورت، انسان را صورتپرست میکند. نگاه کردن تصویری که نگاه به آن حرام است و شنیدن موسیقی و هر چیزی که شنیدن آن حرام است، نفس را در آن مرحله نازل میکند.
عوامل مؤثر در حفظ عقلانیّت انسان و منکوبنمودن شهوات
یکی از وسائلی که انسان را به عالم عقل پیوند میدهد و نمیگذارد عقل انسان منکوب شهوت شود، ندیدن است. دیدن خیلی مؤثّر است؛ چون تا دید، قلب به دنبالش میرود. چون نگاه کردن به زن نا محرم، فقط نگاه کردن نیست؛ نگاه کردن و دل به دنبالش حرکت کردن است! زن و مرد هم فرقی نمیکند. اگر نگاه نمیکرد، حرکت نمیکرد؛ امّا اگر نگاه افتاد و دل به دنبال آن رفت، دیگر تمام است! دل که میرود، به اعضا و جوارح دستور میدهد و آنها هم به دنبالش حرکت میکنند، چه بتواند و چه نتواند! اصلاً عالم عوض میشود!
ز دست دیده و دل هر دو فریاد *** که هرچه دیده بیند، دل کند یاد1 چون دیده، راه و دریچۀ برای ادراک دل است. اگر دریچه را ببندند دل یاد نمیکند. اگر به جوانی از زمان کودکی تا آنوقت که میخواهد به سنّ بلوغ برسد اصلاً معنای زن و مردی را نگویند، او اصلاً نمیداند که زن و مرد با هم تفاوت دارند یا ندارند، ولو بالغ هم بشود؛ چون انسانِ ملکوتی و عقلانی است و نه انسان احساساتی. امّا وقتی به او گفتند یا میفهمد و متوجه میشود، دختر طلبِ پسر میکند و زوج برای خود طلب میکند. این بهواسطۀ سوق دادن و کشاندن نفس در این مرحله است. اگر نفس را مطّلع نکنند خود نفس نمیتواند این جهات را پیدا کند. خوب توجّه میکنید چه میگویم؟! نمیتواند پیدا کند! فلذا نباید نفس را آزاد گذاشت تا در این مزبلههای معاصی بیاید و هر معصیتی که به انسان بگویند، انسان به دنبالش برود!
- دو بیتیهای باباطاهر، دو بیتی شمارۀ ٢٣.

