تعبّد، تنها راه رسیدن به واقع و قرب پروردگار
20واقعاً اگر این بلایا را بر سر حضرت نمیآوردند، خود فقدان پیغمبر، حضرت را از پا درمیآورد. دیگر نیاز نبود بیایند در را به روی آن حضرت فشار دهند، خانۀ آن حضرت را بسوزانند، فرزند آن حضرت را سقط کنند؛ به اینها نیاز نبود.1 برای دفاع از حریم شوهرِ خود (امیرالمؤمنین علیه السّلام) آمد به کنار در.
عمر میگفت: «وقتی که من دیدم صدای نالۀ فاطمه بلند شد، حالت رقّتی در من پیدا شد؛ ولی در این هنگام به یاد کینههایی که از شوهرش علی داشتم افتادم و به یاد آنچه بر ما از شوهر و پدر او گذشته است افتادم و در را فشار دادم».2
و لَستُ أدری خَبَرَ المِسمارِ *** سَل صَدرَها خَزانةَ الأسرارِ و وَکزُ نَعلِ السَّیفِ فی جَنبَیها *** أتیٰ بِکُلِّ ما أتیٰ عَلَیها و البابُ و الجِدارُ و الدِّماءُ *** شُهودُ صِدقِ ما بِهِ خِفاءُ و مـِـن نُبـوعِ الـدَّمِّ مِـن ثَدیـَیـها *** یُعـرَفُ عَظـمُ ما جَـریٰ عَلَیهـا3 *** سینهای کز معرفت گنجینۀ اسرار بود *** کِی سزاوار فشار آن در و دیوار بود؟!4 صدا زد: «یا رسولَ الله! یا أبَتاه! أهکَذا یُفعَلُ بِحَبیبَتِک؟! ببین این قوم با دخترت چه میکنند!» یک صدایی هم زد به فضّه: «یا فِضّةُ خُذینی فَقَد سَقَطَ ما فی أحشایی؛5 فضّه مرا دریاب! به خدا بچهام را سقط نمودند!»
﴿وَسَيَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ﴾6 آلَ محمدٍ ﴿أَيَّ مُنقَلَبٖ يَنقَلِبُونَ﴾.7و8
باسمِکَ اللَهمّ و نَدعوکَ و نُقسِمُکَ و نَرجوکَ بِحقّ محمدٍ و أهلِ بیتِه الأطهارِ یا الله!
پروردگارا، ما را ببخش و بیامرز! تا ما را نیامرزیدهای از دنیا مبر! قلم عفو بر جمیع جرایم اعمال ما بکش! ما را در صراط مستقیم ائمهء هدیٰ علیهم السّلام ثابت و مستقیم و پابرجا باقی بدار! پروردگارا، در دنیا از زیارت و در آخرت از شفاعتشان بینصیب مفرما! اسلام و مسلمین نصرت عنایت کن! کفار و مخالفین سرکوب بفرما! پروردگارا، مرضای مسلمین شفا عنایت کن! موتای آنها ببخش و بیامرز! در فرج امام زمان علیه السّلام تعجیل بنما! ما را از منتظرین حقیقی و واقعی آن حضرت قرار بده!
- رجوع شود به الإمامة و السّیاسة، ص 30؛ العقد الفرید، ج 5، ص 13؛ الهدایة الکبری، ص 179 و 407 و 208؛ دلائل الإمامة، ص 134؛ الاحتجاج، ج 1، ص 83؛ الملل و النّحل، ج 1، ص 71؛ الوافی بالوفیات، ج 6، ص 15؛ میزان الإعتدال، ج 1، ص 139.
- بحار الأنوار، ج 30، ص 293 و 294، بهنقل از دلائل الإمامة.
- گزیدۀ ابیاتی از: الأنوار القدسیّة، کمپانی، ص 43.
- دیوان کمپانی، ص 42.
- بحار الأنوار، ج 30، ص 294، بهنقل از دلائل الإمامة، با قدری اختلاف.
- سورۀ شعراء (26) آیۀ 227.
- سورۀ شعراء (26) آیۀ 227.
- تفسیر القمی، ج 2، ص 125.

