حقیقت تشریع
12[در ادامه فرمودند:] «دیک [یعنی خروس] وقتی در سحر بلند میشود، ذکرش این است: ”أُذکُروا اللهَ یا غافِلین؛ ای غافلین! موقع سحر است، از خواب بلند شوید!“ ضِفدِع (قورباغه) میگوید: ”سُبحانَ المَعبودِ فی لُجَجِ البِحار؛ منزه است آن خدایی که درون دریاها او را پرستش میکنند.“» همین قورباغهای که صدا درمیآورد و ما میگوییم نمیگذارد بخوابیم و مدام اذیتمان میکند و خواب را از ما میگیرد! ذکر اینها را ما بدانیم که اینها چه میگویند! اینها را ما نمیگوییم؛ حضرت میگوید.
[در ادامه فرمودند:] «ذکر سار این است: ”اللَهمّ العَن مُبغِضی آلِ محمد؛ خدایا کسانی را که به آل محمد بغض و کینه میورزند و دشمنی میکنند لعنت کن!“ ذکر درّاج این است: ﴿الرَّحمٰنُ عَلَي العَرشِ استَويٰ﴾.1
بعد، مثل اینکه آنها خودشان قضیّه را میدانستند؛ عرض کردند: «یا علی! تو از تمام اهل زمین اعلم هستی!» حضرت فرمودند: «حالا بگذارید باز هم آنچه را تا حالا نمیدانستید اضافه کنم و آن این است: این اسبی که من گفتم ذکرش: سُبحانَ المَلِکِ القُدّوس. در طول روز سه بار شیهه میکشد: صبح و ظهر و مغرب. صبح شیهه میکشد و میگوید: ”اللَهمّ وَسِّع علیٰ سیّدی الرّزقَ؛ خدایا به سید و آقا و مالک من [وسعت] روزی بده!“ هنگام ظهر میگوید: ”اللَهمّ اجعَلنی أحَبَّ إلیٰ سیّدی مِن أهلِه و مالِه؛ خدایا، من را پیش آقایم از اهل و مال او محبوبتر گردان!“ هنگام مغرب میگوید: ”اللَهمّ ارزُق سیّدی عَلیٰ ظَهری الشّهادةَ؛ خدایا شهادت را روزیِ سید من کن بر پشت من که در معرکۀ قتال و جنگ با مشرکین من را ببرد و از من استفاده کند و در راه خدا شهید شود!“» این از همه بالاتر است.2
این ادراکی است که حیوانات دارند! تمام اینها و تمام نباتات دارای شعور هستند.
هفتمین شاهد اثبات شعور موجودات: ستون حنّانه
اگر خدا روزی دهد و به حج مشرف شویم [میبینیم که] در مدینه ستونی هست که [رویش] نوشته شده ستون حَنّانه؛ من دیدهام. این جای همان ستون حنّانه است که پیغمبر اکرم به آن تکیه میدادند و برای اصحاب صحبت میکردند. وقتی که منبر ساختند و پیغمبر بالای منبر رفتند، این ستون نالهای زد که تمام افراد در آن مجلس شنیدند!3 [ستون حنّانه] این قضیّه را میفهمد و وجود پیغمبر را احساس میکند.
- سورۀ طه (٢٠) آیۀ ٥. معادشناسی، ج ٨، ص ٩٨:
«و حقّاً که خداوند بر روی تخت قرار گرفت و مسلّط و مسیطِر شد.» - الاختصاص، ص 136، با قدری اختلاف.
- الطّبقات الکبری، ج 1، ص 192 ـ 196.
- سورۀ طه (٢٠) آیۀ ٥. معادشناسی، ج ٨، ص ٩٨:

