أهمیت تسلیم و خلوص نیت در سیروسلوك

حالا چه اشکالی دارد یک شخصی در وقتی‌که در نجف است ولی خدا نیست، دارد درس می‌خواند، تحصیل می‌کند، مجتهد هم هست نظرش به اینجا می‌رسد. بعد وقتی‌که ولی خدا می‌شود مطلب تفاوت می‌کند و همینطور در سایر مسائل. در زمان سابق ایشان در اربعین افراد متوفی شرکت می‌کردند خود ما هم می‌رفتیم. ولی در سال‌های آخر حدود پانزده سال بیست سال ایشان صریحا نهی می‌کردند و می‌گفتند اربعین مخصوص به سیدالشهدا است و نباید شرکت کرد و خودشان هم شرکت نمی‌کردند. البته یک رعایت‌هایی به‌خاطر عرف می‌کردند؛ مثلا اگر مجلسی بود عروسی و امثال‌ذلک به تأخیر می‌انداختند یا این چیزهایی که بالاخره مردم انجام می‌دادند. تغییر کرده و اشکال هم ندارد. بشر است خطا می‌کند، ما چهارده تا معصوم داریم. ما از چهارده تا معصوم تنازل نمی‌کنیم، ما اولیای خدا را معصوم نمی‌دانیم در غیر از آن زمان. باید راه را به همان نحوه برویم که خود آنها دستور دادند و خود اینها ما را به همین راه تشویق می‌کردند و ما را به همین راه باز می‌داشتند.

اینجاست که ما باید کاملا دقت کنیم و متوجه باشیم که آن مسئله تسلیم و نیت خالص را در همه مواضع و در همه حرکات و سکنات و گفتار و کردار و رفتار خودمان همیشه مد نظر داشته باشیم.

خیال می‌کنم دیگر رفقا ما را ترخیص می‌کنند حال ما را که مشاهده کنند. خیلی از زیارت رفقا خوشبخت شدیم. واقعا برای بنده که خیلی مغتنم بود و وقتی‌که حاج خانم مخدره ایشان گفته بودند گفتم: من خیلی وقت است خودم منتظر یک فرصتی هستم برای اینکه بتوانم خدمتشان برسم. پیش نیامده و توفیق نداشتم.

لله الحمد و له الشکر از همه ملتمس دعا واقعاً هستم. من واقعاً نیازمند به همت شما داریم. می‌گوییم ما که خودمان همت نداریم البته خدا را شکر رفقای خوبی نصیب ما کرده، آنها می‌آیند بار ما را می‌کشند و آن طرف تنها نمی‌گذارند. این خلاف رفاقت است؛ به قول مرحوم آقا خلاف لو‌طی‌گری است که یک شخصی چند صباحی در این دنیا مأنوس باشد و بعد آنجا که بشود ما رفتیم و خداحافظ، دیگر خودت می‌دانی و کارهایی که باید حساب و کتابش را پس بدهی. خدا را شکر.