أهمیت مراقبه بعد از ماه مبارك رمضان

وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى‌ الضحی، ٧، اگر ما آن ملك را نمی‌فرستادیم و دست تو را نمی‌گرفت تو چی بودی؟ تو هم مثل بقیه‌ی بچه‌های كوچه بودی دیگر، دنبال همدیگر می‌كنند سنگ می‌زنند این در سر آن [می‌زند و ...]، نمی‌دانم آن چی، مثل آنها بودی دیگر وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى‌ الضحی، ٨، تو را بی‌نیاز كرد و تو را از مسائل بی‌نیاز كرد، بعد در ادامه‌ی سوره كه تمام می‌شود تا می‌رسد به آن سوره‌ی بعد، الم نشرح لك صدرك، ما سینه‌ی تو را باز كردیم برای معارف، تو اندازه‌ی یك فندق بودی الان تمام ماسوی اللَه را در سینه‌ی خودت جا دادی، یعنی خدا را بگذاریم كنار، هر چه خدا خلق كرده و خلق خواهد كرد تا خدا خدایی می‌كند همه در نفس پیغمبر است، این دست من را همه می‌بینید؟ این برای من مبهم كه نیست؟ ها؟ مبهم كه نیست. این انگشت‌های من، وضعیت من، تمام ما خلق اللَه از اولی كه خدا خلق كرده تا آن آخری كه خدا خدایی می‌كند اینجوری است برای دست من، كی این كار را كرد؟

ما، أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ‌، ما سینه‌ی تو را باز كردیم برای اینكه تمام ماسوی اللَه را بتوانی در سینه و قلب خودت جا بدهی و همه را حركت بدهی، نه فقط اختصاص به این امت و همه امتها داشته باشد، أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ‌ الشرح، ١ وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ‌ الشرح، ٢ الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ‌ الشرح، ٣، آن ثقل و بار تو را ما برداشتیم.

به یاد روز اول بیفت و و وجدك، فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ الضحی، ٩، ها! تو خودت یتیم بودی حالا كه اینطور است پس هر وقت یك یتیمی را می‌بینی رویت را ترش نكن، وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ الضحی، ١٠، هر سوال‌كننده و درخواست‌كننده را كه می‌بینی از خودت مران، تو خودت همین بودی، یادت رفته است؟ تو خودت یتیم نبودی به دنیا آمدی؟ سه ماه قبل از اینكه پیغمبر به دنیا بیاید پدرش را از دست می‌دهد، شش ماهه بود حضرت آمنه، كه حضرت عبداللَه به رحمت خدا رفت. ها؟ حالا كه اینطور است آن سوال و درخواست مردم كه جنبه‌ی فقر و عبودیت را دارد، این را همیشه در نظر داشته باش كه تو همین هستی، تو پیغمبر هستی ولی تو همان روز اولی، روز اول را كنار نگذاشتی، تامل می‌فرمایید در صحبت، پیغمبر تا وقتی كه از این دنیا رفت آن روز اولش بود، او را همیشه با خودش داشت، در تمام مدت غار حراء در خودش داشت، در تمام مدت مكه در خودش داشت، در تمام مدت مدینه در خودش داشت، در همه‌ی فراز و نشیب‌ها آن روز اول را داشت، برای همین هم تا آخر پیغمبر ماند دیگر، خب ماند، كسی كه آن روز اول را همیشه در خود داشته باشد همیشه سربلند است، همیشه روسفید است، این را می‌گویند مراقبه.