أهمیت مراقبه بعد از ماه مبارك رمضان

 وارد حرم رسول اللَه می‌شوم یك مرتبه عظمت حضرت زهراء سلام اللَه علیها تمام وجود مرا می‌گیرد در مشتش و من دیگر قدرت تكلم ندارم، تا وقتی كه از حرم بیایند بیرون، این اولیاء خدا اینطوری می‌رفتند زیارت می‌كردند، عمر كیست؟ ابوبكر كیست؟ كه حالا بلند شود آدم در یك همچنین فضایی در یك همچنین موقعیتی خودش را بیاورد پایین، بیاورد پایین؟!

 یكی از منبری‌های معروف بود در زمان سابق كه فوت كرده، مرحوم آقا هم دعوتش می‌كردند، دهه‌ی عاشورا اینها دعوتش می‌كردند، صبح‌ها و اینها، می‌آمدند خیلی معروف بود بسیار فاضل هم بود، فاضل بود و درس‌خوانده بود، اهل اطلاع بود، یك دفعه ما نشسته بودیم در منزلش، رفته بودیم با مرحوم آقا در منزلش، من می‌خواهم این را بگویم كه شماببینید رهنمودهای دیگران در چه سطحی هست و ارائه‌ی مطالب آنها و ارائه‌ی مطالب اولیاء خدا، ببینید چه اختلافی دارد؟ ایشان از مكه برگشته بودند، با مرحوم آقا رفتیم برای دیدن كه در ضمن هم دعوت كنند برای دهه‌ی عاشورا، صبح‌ها، كه برای دهه‌ی عاشورا بیایند مسجد، مسجد قائم برای منبر، صحبت شد البته یكی در آنجا نشسته بود گفت كه خب انشاللَه حرم پیغمبر و فلان ....؟ گفت بله! رفتیم زیارت كردیم ولی یك مسئله هر دفعه كه من می‌رفتم موجب اذیت منمی‌شد و حالم را به هم می‌زد و این دو تا اسمی آورد حالا بنده نمی‌آورم این دو تا فلانی كه در اینجا نمی‌دانم خوابیده بودند وقتی كه من می‌رفتم چنان وضع من را به هم می‌زد كه اصلا حال زیارت پیغمبر را از من می‌گرفت، ا ا ا! عجب! خب این زیارت شد؟ حال زیارت پیغمبر را از من می‌گرفت! یعنی انسان اینقدر باید خودش را بیاورد پایین؟ اینقدر انسان باید از مسائل دور باشد؟ كه به یك همچنین توفیق عظیمی كه خدا قسمتش كرده پشت پا بزند كه این دو تا فلان اینجا خوابیدند! خب خوابیدند كه خوابیدند! شما نباید اصلا به این مسئله فكر كنید، نباید اصلا به این قضیه توجه كنید، اینها چیزهایی است كه آن خصوصیات را از انسان می‌گیرد و انسان را از رسیدن به آن فیض اعظم بازمی‌دارد.