ضرورت پیشگری از وقوع در ورطۀ مهالک

 می‌گیرد.

 تلمیذ: وقتی به امور دنیا توجّه می‌كنیم و می‌پردازیم غفلت ما را می‌گیرد و با كلّی زحمت توجّه خود را به آخرت متمركز می‌كنیم. نسبت به دنیا بی رغبت می‌می‌شویم به طوری كه دیگر رغبت ما به یك سری از مسائل كم می‌شود بین این دو چگونه اعتدال را رعایت كنیم؟

 استاد: ببینید طبیعی است كه توجّه به آخرت انسان را نسبت به دنیا بی‌توجّه می‌كند و سرد می‌كند ولی در این جا هم بالاخره بایستی كه این مسائل دنیا هم بگذرد. علی كلّ حال ما باید با همین گذشت و گذر از دنیا و مسائل و دست و پنجه نرم كردن با این مسائل باید به آخرت برسیم. از پیغمبر رسول خدا گرفته تا تمام اولیاء الهی همه اینها با این مطالب گذشتند و عبور كردند. نباید ما نسبت به مطالب دل ببندیم آن دل بستن یك مطلب دیگر است. امّا این كه كاری انجام بدهیم چه در اشتغال، چه در فرض كنید كه مسكن، چه در امور دیگر و روابط كه برای گذران باشد و از آنها برای رسیدن به آخرت استفاده كنیم آن اشكالی ندارد. البتّه در صورتی كه تعدّی نباشد.

 تلمیذ: آیا دیدن زوّار به طور دسته جمعی از نظر شما مجاز است؟

 استاد: البتّه بهتر است كه این مسئله فعلًا نباشد ولیكن بعداً تغییر خواهد كرد!

 تلمیذ: مدّت زمانی كه حضرت زهرا سلام‌اللَه علیها در بستر افتادند تا شهادت چند روز طول كشید وظیفه ما در این مدّت چیست و باید به چه شعائری عمل كنیم؟

 استاد: خب البتّه هم ٧٥ روز گفتند و هم ٩٥ روز گفتند كه همان استناد ٩٥ روز قویتر است كه همان فاطمیه دوّم است و مرحوم آقا آن را به اصطلاح می‌پذیرفتند و نسبت به آن قضیه مجالس داشتند البتّه در این مدّت نیاز به عمل خاص نیست، همان برقراری مراسم عزاداری و سوگواری در آن ایام حالا چه فاطمیه اوّل و فاطمیه دوّم همان مستحسن است دیگر این طرف و آن طرفش زیاده است. آن كه به ما گفتند ما باید گوش بدهیم. از پیش خودمان نباید هی اضافه كنیم و هی مسائل جدید بیاوریم. بالاخره هم باید شادی باشد و هم باید غم باشد. نه این كه ما همه زندگیمان را كلّ آن را غم كنیم و در سر بزنیم این كه نمی‌شود زندگی كرد. بالاخره افراد هم توقّعاتی دارند، آنها هم یك خواستهایی دارند. به همان مقداری كه باشد هم مفید خواهد بود. و هم اثربخش خواهد بود. انسان زیاده بخواهد مجلس درست كند، من خیال می‌كنم (حالا از دیدگاه بنده) این طور است كه شاید خیلی هم مستحسن نباشد.