أهمیت رعایت مراقبه و عمل براساس مبانی بمنظور خارج كردن نفس از تعلقات

 خانه‌اش بگوید آقا این مسئولیت از روی دوش من برداشته شد. می‌گویند تا امروز شما هم یك مطالبی بر عهده تو است، یك اموری بر عهده تو است ولی از فردا به دیگری واگذار كن باید بلند شود سه متر بپرد بالا كه الحمدلله یك همچنین توفیقی پیدا كردیم كه یك همچنین تكلیفی از عهده برداشته شده، درست؟! نه این كه حالا انسان ناراحت بشود و چه بشود و این طرف و آن طرف و به آن آقا مگر ما چه كردیم؟ و آقا چه شده، این حرفها این چیست؟ این سفره ای كه در این جا پهن شده چرا نباید از این سفره استفاده كرد؟ چرا؟ استفاده از این سفره به این كه نیست ما میخ بكوبیم به زمین، عزیز من استفاده از این سفره این است كه میخ‌ها را یكی یكی در بیاوریم. حالا یك بیچاره‌ای آمده دارد میخ تو را درمی‌آورد كه نباید این حرف را بزنی، حالا یكی آمده دارد دست تو را می‌گیرد كه دارد كمك تو را می‌كند نباید این طور عكس العمل این طرف و آن طرف نشان داده بشود. این چیست؟ اینها همه ضرر است برای خود انسان و نتیجه‌اش این است كه انسان دست خالی می‌رود این كاروان می‌رود، این كاروان راهیان خودش را دارد، بخواهیم می‌رود نخواهیم می‌رود و عده‌ای را با خودش می‌برد و به مقصد می‌رساند.

 من این مسئله را یك وقت من در جلسه عنوان مطرح كردم كه یك وقت از مرحوم آقا یك مطلبی را سؤال كردم حالا آن سؤال را نمی‌توانم عرض كنم ولی پاسخ ایشان این بود كه فلانی ما قبل از این كه استادمان امری را به ما بكند ما آن را انجام می‌دادیم، ببینید بیخود كه نشدند، بیخود كه به این جا نرسیدند. قبل از این كه بگوید این كار را بكن ما می‌كردیم، قبل از این كه بگوید این كار را نكن ما ترك می‌كردیم. ما همین قدر كه می‌فهمیدیم منظور او چیست ما انجام داده بودیم، وقتی او انجام بده دیگر نیازی به امر و نهی نداشت. در حالی كه ما در زمان مرحوم آقا می‌دیدیم افراد می‌آیند و ایشان امر صریح می‌كنند، با یك مسائلی می‌پوشانند یا نهی صریح می‌كنند، اینها را می‌پوشانند علی كل حال این نكته، نكته بسیار مهمّی است و باید این را در نظر گرفت، دوباره موكّداً عرض می‌كنم نه نماز شب و نه اذكار و نه اوراد و نه قرآن خواندن و نه پرداختن به عبادات هیچ كدام به اندازه رسیدن به این مطلب راهگشا نمی‌باشد، رسیدن به این نكته كه آن بزنگاههایی را كه نفس در آن بزنگاه‌ها می‌خواهد خودش را مطرح بكند انسان آن بزنگاهها را پیدا كند، در خودش جستجو كند و به مقابله برخیزد یك به مقابله برخواستن این مسئله از صد سال نماز شب انسان را جلوتر می‌برد، از صد سال بیداری انسان را نزدیكتر می‌كند و آن عبادات می‌آید و این مراقبه را حك می‌كند، سفت می‌كند، در قلب این مراقباتی كه در روز انجام شده آن مراقبات را می‌آید برای انسان محكم می‌كند.