أهمیت رعایت مراقبه و عمل براساس مبانی بمنظور خارج كردن نفس از تعلقات

 همین نكته است اگر بنده احساس نمی‌كردم كه این رفقا و دوستان در آنها طلب هست و در آنها خواست هست و در آنها عطش است و آنها به دنبال مطلب نیستند بنده جور دیگری انجام می‌دادم، خیلی راحت شانه خود را خالی می‌كردم از این بار مسئولیتی كه علی كل حال گذاشته‌شده، حالا یا خودمان گذاشتیم یا گذاشتند یا تقصیر داشتیم یا نداریم، علی كل حال وضعیتی است كه فعلًا به این كیفیت در آمده خیلی راحت می‌توانستیم به یك نحوی، زودتر از این‌ها مسئله به یك نحو دیگری باشد ولی احساس می‌كنم كه نمی‌توانم پاسخ آن نفوس مستعدّه‌ای كه این نفوس طالب هستند بدهم، لذا توقّع ما هم این است كه اگر جسارتی می‌كنیم با دیده عفو و بزرگی بنگرید! اگر خلاصه جرات می‌كنیم، فضا، فضای رفاقت است. فضا، فضای امر و نهی نیست. فضا، فضای بكن و نكن نیست، فضا، فضای این مسائل نیست. یعنی ریاستی نیست، من تعجّب می‌كنم آخر آن كسی كه پانزده سال است با مكتب مرحوم آقا آشنا شده، یا حتّی در زمان مرحوم آقا هم ایشان را زیارت كرده، از مصاحبت با ایشان مطالبی را كه بالاخره این مطالب را باید در جاهای دیگر مشاهده كرد و در زمینه‌های دیگر باید اینها را دید چطور بعد از این مدت باید بیاییم به این مسائل بچّه‌گانه بپردازیم و غافل باشیم از موقعّیت خود، از سرنوشت خود و از مآل خود.

 رفقا و دوستان بدانند و مطمئن باشند كه وسوسه چند خّناس نمی‌تواند در مسیر ما تزلزلی ایجاد كند و اگر قرار بر این باشد كه بخواهد تشویش به وجود آورند، آن كسانی كه بیرون می‌روند آنها خواهند بود. این راه ادامه پیدا خواهد كرد. بزرگان راه را به ما نشان دادند، اولیای خدا راه را به ما نشان دادند ما بر همین طریقه باید حركت كنیم، هر كسی هر جور می‌پسندد، دیگر مسئله و مآل به دست خود او خواهد بود، امیدوارم كه رفقا و دوستان ما را از دعای خیر فراموش نفرمایند.