استقامت و ثبات در راه

سلیمان اعمش می‌گوید خب این مسئله را كه من می‌خواهم بگویم درست است، بله، این مسئله [را كه‌] می‌خواهم بگویم خوب است در جلوی جماعتی این را بگویم كه همه بشنوند، این خوشحال‌ می‌شود خیال می‌كند .... نمی‌داند چه كلاهی دارد سرش می‌رود! می‌آیند جمع می‌كنندافراد را، مجلس هم پر می‌شود، چشمش هم كه نمی‌بیند می‌گوید نشستند؟ یكدفعه همه مردم می‌گویند بله بله نشستیم، می‌گوید من را بنشانید، می‌نشانند، چشمش نمی‌بیند، می‌گوید شنیدم از فلان كس شنیدم از فلان كس كه او شنید از رسولخدا كه گفت در روز قیامت آن وقتی كه مقام میزان و صراط است یا علی تو را می‌آورند و تو به دشمنانت می‌گویی، ای آتش اینها را بگیرو آتش آنها را می‌گیرد و تو به بهشت می‌گویی كه دوستان خودت را بگیر. و همه را در آن جا عرض می‌كند. من یك عمر دم از ولایت علی و اینها زدم و این چندساعت عمر می‌خواهی بیایی من را گمراه كنی، بلندشو برو بیرون از منزل من و ......! آبروی او را برد و خودش و فلان، آن هم بلند شد و گفت چیزی از اینجا گیر ما نمی‌آید. مفتضح شد ابوحنیفه و رفت. و بعد از چندساعت هم [سلیمان‌] به رحمت خدا رفت این ابوحنیفه می‌شود از مفاخر اسلام! مشكل ما این است.

ما با امام صادق طرفهستیم نه با زید و عمر و بكر و خالد و افراد معمولی، افرادی كه اینها ..... ما با امام رضا طرف هستیم ما با امیرالمؤمنین طرف هستیم با امام زمان طرف هستیم این است مسئله. یك همچنین مطالبی در نوشته جات علامه طباطبایی نیست یك همچنین مطالبی در نوشته جات مرحوم قاضی نیست یك همچنین مطالبی در نوشته جات مرحوم آقا نیست چرا نیست؟ چون اینها عارف هستند. اینها عارف به ولایت هستند اینها عارف به توحید هستند اینها عارف به حقایق هستند.

خب حالا چرا شما در كتابتان جوری نوشتید كه موقعیت علمی‌فلان شخص یك قدری پایین بیاید؟ خب پایین بیاید كه پایین بیاید. خب مگر قرار بر این است كه خلاف گفته شود؟ مگر قرار بر این است كه ما مجسمه سازی كنیم؟ مامجسمه بتراشیم؟ نه! قرار بر این نیست. قرار بر این است كه آن چه را كه از امام علیه السلام به ما می‌رسد همان طور بیاییم بگوییم، كم نكنیم زیادنكنیم او را نیاراییم از او كم نگذاریم مطابق با زمان و محیط و خصوصیات و اینها، این كار را انجام ندهیم. شعیه امیرالمؤمنین شیعه‌ای است كه بیاید مطلب را بگوید و حق را برای مردم بیان كند حالا از این هزار نفری كه این جا نشستند دو نفر بروند گوش بدهند بقیه نروند گوش بدهند. پرونده افراد كه به دست من نیست. من خودم یك پرونده دارم و مسئولیت آن با خودم است. مرحوم پدر ما در همان سال آخر كه از دنیا رفت همه دوستان مشهد را جمع كرد گفت رفقا بدانید من مسئولیت هیچ كس را نمی‌پذیرم من پرونده خودم را دارم و وظیفه دارم بر این كه به اعمال خودم برسم. یك وقت نیایید بگویید در روز قیامت كه ما انداختیم مسئولیتمان را بر گردن شما و بروید هر كاری بكنید، خودتان می‌دانید خودتان می‌دانید. من به‌ اندازه‌كافی حالا مطالبی دارد نمی‌دانم دوستان احتمالا ....، نمی‌دانم در كدام یك از نوشته جاتم شاید این مطلب را آورده باشم یا گفته باشم من به اندازه‌كافی خودم بار دارم كه بردارم دیگر نمی‌توانم بار دیگران را بردارم. حالا ما می‌آییم در یك همچنین موقعیتی خودمان را قرار می‌دهیم و بعد بار را می‌اندازیم و خیال می‌كنیم مسئله تمام است، نه این طور نیست.