استقامت و ثبات در راه

در دیدگاه عارف تمام مواهب و خیرات از ناحیه خدااست عارف خود را نمی‌بیند تا این كه روی كار خود و خود حساب باز كند، این است مسئله. ما خود را می‌بینیم و همه مشكلات از این خود پیدا می‌شود حالا كه خود را می‌بینیم دیگری در مقابل ما نباید پیدا شود حالا كه قرار گرفت من بزن او بزن، من بزن او بزن، من بر علیه، او بر علیه، من برعلیه .... خلق بیچاره هم همین طور به دنبال. نه! اگر من آمدم و این مطلب را درك كردم این مسئله را متوجه شدم كه آن چیز خیری كه الان در ذهن من می‌آید و من دارم برای رفقا و دوستان بیان می‌كنم از من نیست از جای دیگر است، این مسئله را اگر من‌ رسیدم كه اصل اول و اولی ترین اصل در مبانی عرفان و فلسفه‌متعالیه [این‌] است كه [هر خیری‌] از ناحیه پروردگار آمده و از عالم معنا در نفس نازل شده است و توسط این واسطه دارد به مقام بروز و ظهور خارجی می‌رسد، این مطلب را اگر من دریافت كردم دیگر دعواها همه می‌رود كنار.

من یادنامه بنویسم یا یكی دیگر بنویسد، شاید یكی دیگر بنویسد از من هم بهتر بنویسد شوخی نداریم. چند روز پیش بود در قم من یك رساله‌ای در مورد یك مسئله قصد داشتم در تابستان آتی اگر خداوند ان‌شاءاللَه توفیق داد بنویسم. چند روز پیش شنیدم یك نفر آمده راجع به این قضیه یك مطلبی نوشته و آن شخص هم شخص فاضلی است. شخص فاضل و درس خوانده ای است. گفتم چند صفحه است؟ گفتند ٢٥ صفحه است گفتم پس همه‌مطالب را نگفته است. در عین حال شما آن جزوه را بیاور اگر من دیدم كافی بود من دیگر نمی‌نویسم، خب حالا كه دیگر نوشته شده است می‌روم به یك چیز دیگر می‌پردازم. برای چه؟ چون حالا من قول دادم به افراد راجع به نوروز قصد داشتم بنویسم حالا چون من قول دادم كه این مسئله را بنویسم پس بنابراین نباید به اسم دیگری تمام شود ا! عجب! پس ما تا به حال به مردم چه می‌گفتیم؟ چه می‌گفتیم به مردم؟ اگر یك نفر و یك طلبه‌فاضلی آمده و نوشته و از عهده مطلب [برآمده من دیگر چرا بنویسم؟]