استقامت و ثبات در راه

 حالا اسمش این است گفتند نه شما بنویسید كه چیز است! گفتم آقا بنده از این كارها بلد نیستم. بیایند هزارتا بنویسند هر كسی بیاید یك یادنامه بنویسد، بیایند بنویسند، هر كسی از مرحوم آقا خاطره‌ای دارد كلام خوبی دارند، صادقانه بنویسد بی كلك بنویسد بی غلّ و غشّ‌بنویسد، بیایند همه بنویسند، صد هزار تا! همین حضرت آقای خامنه‌ای خودشان به بنده گفتند، گفتند همان طور كه مرحوم آقا برای استادشان یادنامه نوشتند، روح‌مجرد، شما هم برای مرحوم پدرتان بنویسید ما هم گفتیم ان‌شاءاللَه، یك قولی دادیم ولی هنوز موفق نشدیم به آن كیفیت، البته یك مختصری هست كه رفقا و دوستان اطلاع دارند به نام مهر فروزان ولی به آن كیفیت كه آن اندازه باشد موفق نشدم و خیال هم می‌كنم ضرورت نداشته باشد با توجه به مطالبی كه گفته می‌شود صحبتهایی كه گفته می‌شود مسائلی كه مطرح می‌شود، دیگر من نیازی در این مطلب فعلا البته نیاز مبرمی‌احساس نمی‌كنم. دیگران هم بیایند یادنامه بنویسند چه اشكالی دارد؟ صادقانه بنویسند همه بنویسند.

 گفتند فلان كس در طهران در فلان كتابش نوشته من می‌خواهم راجع به ایشان یك یادنامه بنویسم و یك دست نویسهایی پیدا كردم و دارم اینها را جمع می‌كنم. من فقط این را گفتم، گفتم كسی كه راجع به ایشان می‌خواهد یادنامه بنویسد باید به خصوصیات ایشان اطلاع داشته باشد، فقط همین را گفتم. بسیار خب اطلاع داری بنویس، اطلاع نداری ننویس. خب این طبیعی‌ترین مطلب و بدیهی‌ترین مطلب. اما حالا انسان بیاید نسبت به این مسئله حساسیت به خرج بدهد، نه! یادنامه كه راجع به ایشان می‌نویسند باید از قلم من باشد! می‌شود اول ایراد، می‌شود اول اشكال. دیگر این جا با بقیه جاها چه فرقی می‌كند؟ چه فرقی می‌كند؟ چه فرقی می‌كند؟ یك مطلبی در یك جا مطرح بود، یك عده از فضلا آمده بودند یك مجموعه‌جالبی را جمع آوری كرده بودند، من شنیدم یك نفر گفته بود كه ما این قدر زحمت كشیدیم حالا این قضیه انجام شده، پس زحمت ما كجا؟ یعنی شما تعطیل كن! خب اینها صحیح نیست و این درست نیست.