فلسفه غیبت امام زمان علیه السلام‏

مدّعای دروغین خلیفۀ دوم

این عمری که می‌آید و می‌گوید: «لا أبقانِیَ اللهُ بَعدَکَ یا عَلیّ؛‌¹‌ خدا بعد از تو مرا باقی نگذارد!» یک نفر بلند شود، نیست بگوید که: «اگر راست می‌گویی، بلند شو بیا پایین علی را به‌جای خود بنشان! مگر راست نمی‌گویی؟ یا دروغ داری می‌گویی یا راست می‌گویی؛ اگر راست می‌گویی، خب بیا این کار را بکن، بیا علی را بیاور به‌جای خود [بنشان]!» او چه جواب می‌دهد؟ به اینجا که می‌رسد، قضیه چیز می‌شود دیگر، مسئله به اینجا که می‌رسد، مسئله مهم می‌شود، دیگر از صورت تعارف می‌آید بیرون! «راست می‌گویی؟ علی هم اینجا نشسته، هان! بیا پایین، این مسئولیت را واگذار کن، علی بشود [خلیفه]!» چه جواب می‌دهد؟ «نه! مردم مرا انتخاب کرده‌اند! انتخاب کرده‌اند! مردم انتخاب کرده‌اند، دیگر من نمی‌خواهم تقاضای مردم را رد کنم!» فوراً یکی آنجا بگوید: «مردم انتخاب کرده‌اند؟! همین الآن رفراندوم می‌کنیم ببینیم باز هم مردم انتخابت می‌کنند یا مردم علی را! اگر مردم تو را انتخاب کردند، بسیار خوب، همان‌جا باقی بمان!» چه جواب می‌دهد؟ می‌گوید: «بزنیدش! از این حرف‌ها؟!» اتفاق افتاد دیگر.²

ابن‌عباس در یک سفری که با عمر به حج می‌رفت، یک قضیه‌ای از عمر سؤال می‌کند ـ از همین مسائلی که عرض کردم ـ که عمر ماند در آن ماند. عمر هم خیلی زرنگ بود، خیلی زیرک و بسیار زرنگ و مکّار! در مکر سرآمد اهل زمانه. ابن‌عباس می‌گوید:

وقتی که رسیدیم به یک جایی، قافله نگه داشت و پیاده شدیم برای منزل. من دیدم که عمر در آنجا می‌خواهد وضو بگیرد، آفتابه دستش است دارد وضو می‌گیرد. من رفتم نزدیک شدم و می‌خواستم آن مطلبی را که در منزل قبل مطرح کرده بودم، آن مطلب را دوباره مطرح کنم. همین‌که رسیدم یک نگاهی به من انداخت و اشاره کرد. از اشاره‌اش احساس کردم: بخواهی ادامه بدهی، گردنت را می‌زنم!³

درست شد؟! این می‌شود آن‌وقت حکومت اسلامی؟! هان؟! درست؟! خب تو که داری می‌گویی: « لا أبقانِیَ اللهُ بَعدَکَ یا عَلیّ!» خب بلند شو بیا پایین، بلند شو بیا پایین، آن مسئله را واگذار کن! خب چرا داری دروغ می‌گویی؟! چرا به مردم داری دروغ می‌گویی؟! [چرا داری] حقه‌بازی می‌کنی؟!