اهمیت توجه به کیفیت بهره مندی از عمر

در دستور اسلام این است كه شب هنگامی‌كه پاسی از شب گذشت، بعد از غروب، یكی دو ساعت بعد از غروب كه گذشت دیگر انسان استراحت كند وقت خود را برای قبل از طلوع فجر قرار بدهد بین الطلوعین بیدار باشد حالا ما آمدیم دیگر شب نشینی ها و مجالس صحبت و تفكر و اینها را همه را در شب گذاشتیم در روز به كارهای دیگر تازه در شب رفت و آمد و بازدید و جشن ها و عروسی ها و اینها طول می‌كشد تا ساعت یك و دو بعد از نیمه شب و بعد هم طبعا مسائل دیگر و دیدن و پرداختن به اخبار و مسائلی كه چندان برای انسان مفید نیست موجب می‌شود كه آن سكونت و آرامشی كه خدای متعال در نظام وجو دی عالم تكوین برای انسان این را قرار داده است و جعل لكم الیل سكنا و النهار معاشا، شب را وسیله آرامش و روز را برای تكاپو قرار داده است، ما جای این دو راعوض كردیم بنابراین از این فیوضاتی كه تكویناً نه قراردادی و اعتبارا فیوضاتی كه تكوینا بخواهی نخواهی خدای متعال برای این وقت خاص قرار داده است ما محروم می‌شویم.

مسئله‌دیگر غذا خوردن زیاد است كه انسان در شب باید بسیار كم بخورد و سبك البته بنده نمی‌گویم انسان نباید غذا بخورد بسیار مختصر و سبك بخورد تنفس در هوای آزاد باشد اكسیژن باید اكسیژن كافی باشد جایگاه او باید جایی باشد كه خون جریان داشته باشد و خواب انسان برای انسان ركود نیاورد صدا و حركتها نباید باشد اینها تمام در آن آرامش تأثیر منفی می‌گذ ارند و از همه اینها مهمتر، آن اراده و اهتمامی‌است كه انسان باید داشته باشد و باید فرض كند كه همان طوری كه قبلا عرض كردم مسئله نمازشب یك مسئله حیاتی است، اگر شما بخواهید به مسافرت بروید بگویند یك ساعت قبل از اذان باید بلند شوید ساعت را كوك نمی‌كنید؟ یا اگر ساعت كوك شد ساعت را دوباره خاموش می‌كنید یا نه؟ وقتی كه متوجه شوید اگر بلند نشوید وسیله حركت می‌كند و شما باز می‌مانید از شب تا آن موقع هم بیدار هستید و هی در شب بلند می‌شوید و ساعت را نگاه می‌كنید این به خاطر این است كه ما به آن نمازشب هنوز نرسیدیم و نمی‌دانیم چه مسئله‌ای است.