اهمیت توجه به کیفیت بهره مندی از عمر

 امیرالمؤمنین را، امام صادق را. این منظور نیست و بعضی از این درویشها آمدند این مسئله را سرایت دادند و گفتند كه انسان در موقع نماز باید صورت مرشدخود را در جلوی چشم خودش ظاهر كند و الا نمازش درست نیست! یعنی آن صورت استاد و مرشد خودش را قبل از تكبیری الاحرام در ذهن بیاورد و بعد خودش را به این وسیله داخل در نفس استاد كند آن وقت استاد این نماز را به بالا ببرد و چه كند كه ما دیگر خبر از این مسائل نداریم! اینها دیگر بافتنی‌های دور منقل است! در قهوه خانه واین مطالب، این مسائل پیدا می‌شود! آن چه را كه برای ما مهم است و اگر روایتی هست این است كه تو در نماز امام را اسوه قرا ربده نه این كه توجهت را به امام ملتفت كن، ببین امیرالمؤمنین چطور نماز می‌خواند، مطالب را شنیدید، از امیرالمؤمنین و از امام سجادامام صادق امام زمان امام عسگری امام رضا دیدی آنها چطور نماز می‌خوانند، چطور آنها توجه دارند، چطور آنها با بالا متصل هستند، این كیفیت نماز یكی از ائمه را در نظر خود بیاور و حالات آن امام را در ارتباط با پروردگار بدان و خود را متوجه این قضیه كن، نه این كه امام را در نماز مقابل خدا قرار بده این كه شرك شد این مقصدو معنای روایتی است كه در این جا هست.

 بنابراین انسان در تمام امور ... من این مطلب رااتفاقا یادم است در اواخر حیات مرحوم آقا در همان یك سال آخر یكی دوسال آخر، در خدمتایشان یك روز جایی بودیم من این مطلب را خدمت ایشان عرض كردم كه آقا ارتباط شما با استادتان به چه نحو بود؟ خب من خیلی می‌دیدم ایشان متواضع هستند تواضعی كه من از مرحوم آقا در قبالاستادشان دیدم ا صلا خارج از عرف و مسائل متعارف بشری است این قدر ایشان تواضع داشتند در قبال استادشان و اصلًا محو و فانی بودند ایشان فرمودند فلانی! من برای یك لحظه حتی در تمام عمرم به استادم به دیده استقلال نگاه نكردم، در تمام این مدت نظره من بر استادم، دید واسطه‌ای بود و وسیله بود و من او را می‌دیدم نه استاد را، من خدا را می‌دیدم منتهی از باب ادب ظاهری و از باب تواضع ظاهری بالاخره او الان در این ظهور تجلی كرده در این مظهر الان ظهور وبروز پیداكرده از این باب من او را در وجود استاد می‌دیدم و تعظیم می‌كردم اما نه این كه نسبت به او استقلال داشته باشم و این معنا حتی نسبت به امام علیه السلام هم باید لحاظ بشود و خود امام علیه السلام از ما این را می‌خواهند.