باز بودن راه کمال و هدایت برای همه انسان ها

دیدید خدمتكاری كه به او یك نامه‌ای بدهند كاغذی بدهند كه تو برو این را از بازار تهیه كن، آن برود به دلخواه خو دش كم و زیاد كند می‌گویند برو نمك بخر، این برود زردچوبه بخرد! می‌گوید من دیدم زردچوبه رنگش بهتر است قشنگتر است آن را خریدم، یا این كه بگویند سیب بخر بگوید دیدم الان فرض كنید سیب خوب نیست، موقع زمستان است و بهتر است كه پرتغال صرف شود! نه! آن نامه‌ای كه فرض كنید كه به او داده می‌شود با آن ورقه می‌رود و هرچه در آن هست می‌گیرد [و] می‌آورد. این چیست؟ این یك شخص وظیفه شناس است. بنده كسی است كه در قبال پروردگار خواست ندارد پس بنابراین نتیجةخواست انسان از خدا این است كه به بی خواستی برسد یعنی دیگر خواست نداشته باشد بشود بنده. این همان عبارت [ی‌] است كه انسان نباید خواست داشته باشد، این مربوط به این قسمت از مسئله.

و اما از آن جایی كه خدای متعال خوشش می‌آید دلش می‌خواهد كه بنده او نسبت به حوائج روزمره‌اش به او توجه داشته باشد حتی در روایت داریم كه به موسی علی نبینا و آله و علیه السلام، خدا می‌گوید نمك طعامت را هم باید از من بخواهی، یعنی چه؟ یعنی غیر از توجه به من، توجه به غیر نباید داشته باشی و برای من دیگر مسئله‌كوچك و بزرگ فرق نمی‌كند. چطور وقتی كه مریض می‌شوی یا فرزندت مریض می‌شود پیش من می‌آیی اما برای نمك و غذا و گوشت و نان اصلا نسبت به من توجه نداری؟ در حالی كه هر دو یكی است مسئله در مسئله توحید تفاوتی در كم و زیاد ندارد در قضایای توحیدی و انتساب به پروردگار، كم و زیاد در آن جا [راه‌] ندارد اگر انسان صحت و سلامتی را از خدا می‌خواهد مسائل كوچك را هم باید از او بخواهد اگر انسان مسائل كوچك را از خدا نمی‌خواهد پس آن بزرگ را هم نخواهد و این تفاوتی در این جا نمی‌كند. پس بنابراین از یك طرف انسان باید همه چیز را از خدا بخواهد به عنوان این كه یك بنده از خود چیزی ندارد درست توجه كنیم، یعنی وقتی كه ما از خدا می‌خواهیم نباید از خدا بخواهیم كه بشود! باید از خدا بخواهیم و ظرفیت و موقعیت خود را به عنوان یك بنده هم در نظر داشته باشیم كه خدایا این خواستی را كه من از تو دارم در مقام عبودیت و بندگی است، نمی‌خواهی استجابت نكن. این تقاضای من است خواستی استجابت كنی نخواستی نكنی.