اهمیت مساله سکوت و آرامش در مسیر سیر و سلوک

برای امام علیه السلام هم همین است و همین نكته‌ای است كه بسیاری از مفسرین و بسیاری از علما در مورد ملائكه به اشتباه ا فتادند تصور آنها بر این است كه ملائكه مانندچوب و سنگ و آهن هستند و هیچ اختیار و اراده‌ای از خود ندارند و هر چه را كه خداوند بگویند آنها یك طرفه انجام می‌دهند و قدرت تشخیص بین حق و باطل برای آنها منتفی است اگر این طور هست دیگر ملائكه بر ما مزیتی ندارند و این اشكال وارد است. ملائكه همان طور كه در قرآن می‌فرماید بل هم عبادٌ مكرمون لا یسبقونه بالقول و هم بأمره یعملون، اینها عباد مورد كرامت پروردگار هستند و كرامت پروردگار شامل حال ملائكه شده، اینها به امری كه خداوند می‌كند سبقت نمی‌گیرند یعنی قبل از این كه خداوند به آنها امری كند آنها دنبال مطلبی نمی‌روند خواستی برای خود ندارند امر از آن ناحیه بیاید آنها انجام می‌دهند و هم بأمره یعملون، انجام می‌دهند. این طور نیست كه ملائكه مانندسنگ هستند مانند چوب هستند شعور ندارند ادراك ندارند دستشان نسبت به انجام خلاف بسته است یعنی خداوند در این ها قدرت مخالفت قرار نداده، درست مانند فردی كه او را در تحت قوای نفسانی و هیبنوتیزم قرار می‌دهند هر چه به او بگویند بكن انجام می‌دهد، او از خودش اختیاری نداردز

یا مثل ماشینی كه روشن می‌كنند و راننده او را به سمت چپ یا به سمت راست هدایت می‌كند ماشین از خودش اختیاری ندارد ملائكه این طور نیستند و این اشتباه است ملائكه قدرت بر مخالفت دارند ملائكه نیرو و توان بر عصیان و مخالفت پروردگار را دارند ملائكه می‌توانند خلاف انجام بدهند ولی انجام نمی‌دهند چرا؟ چون حقیقت مسئله برای آنها روشن است آنها به مرتبه فعلیت عقلانیه رسیدند عقل آنها بالفعل است تمام اشتباهاتی كه ما می‌كنیم به خاطر جهات نقصان وجودی ما است و نقصان مرتبه. چون در مرتبه وجودی ما دارای نقص هستیم لذا از این نقطه نظر اراده خود را بر اراده مولا ترجیح می‌دهیم به جهت منافع و به واسطه‌آن جهات وجودی اما اگر آن لذت موافقت‌ تكلیف و آن لذت اطاعت امر پروردگار و آن لذت اطاعت از امر مولا و آن لذت موافقت بر آن چه كه مورد رضای مولا است برای ما پیدا بشود یك آن دیگر تفكر گناه در ذهن ما نخواهد آمد تمام اینها به خاطر این جهت نقصان وجودی ما است و این طور نیست كه این مسئله خو د به خود پیدا شده باشدز