اهمیت مساله سکوت و آرامش در مسیر سیر و سلوک

ابرهه كه آمد بیت اللَه را تخریب كند با فیل و منجنیق و امثال ذلك، خب عبدالمطلب شخص موحد است آمد پیش ابرهه گفت شترهای من را سربازهای تو دزدیدند بگو بدهند، عبدالمطلب كه دنبال‌ شتر نمی‌آید می‌خواهد به او درس بدهد، خیال نكن این بیت بی صاحب است این بیت صاحب دارد و می‌خواهد به او درس بدهد و او را متوجه كند كه حواسش جمع باشد او گفت به مسیح قسم چون مسیحی بود گفت به مسیح قسم اگر از من طلب می‌كردی و التماس می‌كردی كه دست از تخریب بیت اللَه و كعبه بردارم من برمی‌داشتم و برمی‌گشتم ولی تو آمدی شترهایت را بگیری؟ گفت بله! من صاحب شتر هستم و شترهایم را می‌خواهم و للبیت ربّ به من چه مربوط است؟ خانه صاحب دارد چرا من بیایم تقاضا كنم؟ واقعا عبدالمطلب با این كلام ....! اگر شما بنشینید به همین یك جمله عبدالمطلب فكر كنید گمان نمی‌كنم تا سالها بتوانید به عمق آن برسید كه این عبدالمطلب با این یك جمله چه دریاهایی از معارف را دارد به روی ما باز می‌كند!

ما این جور نیستیم می‌گوییم نخیر! ما اگر به این صدارت نیاییم دین زمین می‌ماند دین خراب می‌شود مردم بی مقلَّد می‌مانند بی مرجع می‌مانند مردم چكار كنند؟ به تو چه مربوط است كه مردم چكار كنند؟ كی به تو گفته كه بیایی ....؟ تو نگاه كن ببین پیغمبر و امام به تو دستور دادند این كار را انجام بدهی؟ آیا برای این مسئله دلیل داری؟ بسیار خب در آن جا كسی با شما صحبت نمی‌كند دستور امام علیه السلام است كه الان فلان شخص این مسئله را بپذیرد این مطلب تمام است و هیچ جای شكی نیست یك وقتی ما می‌آییم برای خودمان امام می‌تراشیم دلیل می‌ترا شیم برای خودمان حكم می‌تراشیم یعنی حالت و موقعیت اقتضای تصدی را دارد بعد به دنبال دلیل می‌گردیم صحبت در این جا است در این جا باید تأمل كرد