نقش امام زمان علیه السّلام در حرکت تکاملی انسان

خب، این‌همه شما زحمت کشیدی امام زمان را دیدی، بسیار خب، از این دفعه هم تا آن دفعه هم که قیافۀ امام زمان تغییر نکرده، بگوییم حالا یک دفعه اول سفید بود بعد سیاه شد، بعد قرمز شد، بعد زرد، نه! حضرت همیشه یک رنگ بوده و همه همیشه حضرت را به یک [کیفیت] بوده [مشاهده کردند]. اینکه الآن در این مرتبۀ دوم شما [حضرت را] می‌بینید چقدر بر معارفت اضافه کرد؟ هیچ! فقط دلت را خوش کرد به اینکه آمدی و امام را دیدی، خب همین! تمام! غیر از این که چیز دیگری نبود! خدا را بهتر شناختی؟! نسبت به خدا معرفت بیشتری پیدا کردی؟! معرفت اسماء الهیه در دلت بیشتر شد؟! کدام؟! نه! همین‌قدر دلت خوش شد که امام را دیدی! خب بسیار خب. همین مقدار، بیش از این مقدار سهم ندارد!

حالا به‌جای اینکه نیّتت و هدفت رسیدن به دیدن ظاهری امام علیه السّلام باشد، نیت و هدفت را در این قرار بده که امام را در وجود خودت پیاده کنی! کاری بکنی که همیشه خود را در خدمت امام ببینی! نیت را برای رسیدن به ولایت امام علیه السّلام قرار بدهی، چه ببینی چه نبینی، چه حضرت را مشاهده بکنی یا نکنی! آنگاه است که هر روز که بر انسان می‌گذرد یک پردۀ جدیدی می‌آید، یک معرفت جدیدی پیدا می‌شود، یک حقیقت جدیدی برای انسان از وجود آن حضرت تجلّی می‌کند. وجود آن حضرت را دیگر وجود سِعی می‌بیند، وجود اطلاقی می‌بیند، محدود در یک شخص و یک قیافۀ خاص نمی‌بیند؛ یک وجودی را می‌بیند که از ذرّه ذرّۀ عالم وجود گرفته تا تمام مراتب عالم قرب و عالم تجرّد، این وجود سِعی منتشر است و پراکنده است و همه را در حوزۀ نفسِ ولایی خود محو کرده و هضم کرده است و همه را در هر مرتبه به آنچه را که صالح برای آن مرتبه است، در آن مرتبه قرار می‌دهد.