نقش امام زمان علیه السّلام در حرکت تکاملی انسان

این رسیدن، رسیدن به ظاهر است و رسیدن به ظاهر خب ظاهر است. ظاهر یعنی ظاهر، یعنی انسان تلاش کند و یک عمر مجاهده کند تا‌ اینکه امام زمان را ببیند، بسیار خب، حالا دید، تمام شد؟! خب از حضرت باید چه بخواهد [و] تقاضا کند؟ آن تقاضا چیست؟ سعادت است! خب حضرت همین الآن هم می‌شنود، بدون اینکه حضرت را هم ببینیم ما می‌توانیم این تقاضا را از حضرت بکنیم؛ سعادت دنیا و آخرت، عافیت دنیا و آخرت، رسیدن به معرفت آن حضرت، آن، آن چیزی است که بدون دیدن هم مهیا می‌شود.

راهی را که بسیاری برای کمال مطرح می‌کنند و آن را در رؤیت ظاهری امام علیه السّلام می‌بینند، این راه، راه اشتغال نفس است، راه التذاذ نفس است؛ راه، راه توقف است؛ راه، راه سرگرمی نفس است به مسائل ظاهر.

کلام علامه طهرانی در کیفیت ارتباطشان با امام زمان علیه السّلام

در مکتب بزرگان و در مکتب اهل‌عرفان، راه، رسیدن به ولایت امام زمان است. یک نفر از مرحوم آقا سؤال کرده بود: «آقا، ارتباط شما با امام زمان چگونه است؟» ایشان فرمودند: «مثل ارتباط من با افرادی که الآن در طبقۀ زیر وجود دارند!» ایشان در طبقۀ بالا بودند، در زمانی که در طهران بودند. گفتند: «چطور الآن که من در طبقۀ بالا هستم و دارم با شما صحبت می‌کنم، نسبت به طبقۀ زیر و افرادی که در زیر هستند اشراف دارم، امام زمان با من این‌طور اشراف دارد و به این کیفیت است!» خب ایشان هم که دروغ نمی‌گفتند، شوخی که نمی‌کردند! درست شد؟! حالا این بهتر است که انسان تمام وجود خود را در تحتِ تصرف و در تحتِ ولایت و اشراف امام علیه السّلام ببیند یا‌ اینکه ماهی یک مرتبه فرض کنید که برود امام زمان را ببیند؟!

آیا رؤیت امام زمان بدون ازدیاد معرفت فایده‌ای دارد؟

بودند افرادی، بودند، زحمت می‌کشیدند، وِردهایی داشتند، اربعینیّاتی داشتند، کارهایی می‌کردند، بعد از دو ماه، سه ماه، چهار ماه، عرض می‌شود که یک فرصتِ پنج دقیقه، یک دقیقه، یک دیدن، در یک خیابان، در یک جا، به آنها داده می‌شد و امام را می‌دیدند.