نقش امام زمان علیه السّلام در حرکت تکاملی انسان

چرا ما امام زمان علیه السّلام را...؟! امام را اگر ما حیّ بدانیم، مُشرِف بدانیم بر همۀ امور؛ و از آن‌طرف بدبختی، بیچارگی خودمان، نواقص خودمان، اینها را هم مدّ نظر بیاوریم، این عمر کوتاه، این‌همه حوادث، این‌همه جریانات، از یک ساعت بعد خودمان خبر نداریم، این هم... . هان؟! چرا ما می‌آییم و مسائل دیگر را غلبه می‌دهیم؟! این غلبه چیست؟ خسران و خودباختگی است!

مطلب دیگری را که خب مطرح کرده‌اند، و خب ما امروز تقریباً خُلف کردیم ولی این خلف هم در اختیار ما نبود و عذرخواهی می‌کنیم از خدمت دوستان که دیر خدمتشان رسیدیم. إن‌شاءالله سعی می‌کنیم برای دفعۀ بعد تخلف نکنیم، گرچه خودمان دیروز، روز جمعه¹ راجع به وفای به عهد خیلی صحبت کردیم، حالا خودمان امروز آمدیم خلافش را انجام دادیم! إن‌شاءالله می‌بخشند، ولی در اختیارم نبوده مسئله.

إن‌شاءالله در مجلس بعد دو ساعت قرار می‌دهیم که بتوانیم به سؤالات خیلی به‌نحو صریح، آن مطالبی که هست، به‌اصطلاح پاسخ داده بشود.

کیفیت سرعت بخشیدن به سیر و حرکت به‌سوی خدا

مطلبی که فرمودند و در بسیاری از این مکتوب‌ها نوشته شده بود، آن این بود که: «چه‌کار کنیم که سریع‌تر راه را برویم؟» این مسئله، البته انسان باید داعی داشته باشد برای اینکه هرچه زودتر خودش را به مطلوب برساند و از این وقت عدیم‌النظیر و بدون جایگزین و غیر جایگزین بتواند استفادۀ خود را نسبت به این بکند؛ ولی بهتر از این، این است که امور را به خدا تفویض کنیم! این یک مرتبۀ بالاتر و بهتر است. بگوییم: «خدایا، می‌خواهی زود برسان، برسان؛ می‌خواهی دیر برسان، برسان! ما بندگانت هستیم.» آنچه را که در اختیار داریم و آنچه را که در تحتِ سعه و قدرت خود می‌بینیم انجام بدهیم، اما اینکه الآن می‌رسیم یا بعد می‌رسیم، این یک مسئله‌ای است که به ارادۀ او مربوط است.