نقش امام زمان علیه السّلام در حرکت تکاملی انسان

حقیقت معنای انتظار فرج

بسیار خب، همین الآن خودمان را محک می‌زنیم، همین الآن حضرت ـ حضرت در اینجا حضور دارد قطعاً! حالا اگر به‌صورت ظاهر هم برای ما متمثّل بشود ـ هرچه واقعاً امام علیه السّلام بگوید ما می‌پذیریم؟ یک خُرده به خودمان مراجعه کنیم! هرچه! هرچه می‌خواهد بگوید! مشکل است. درست شد؟! انتظار فرج یعنی امشب، شب یک‌شنبه خودمان را درست کنیم. این معنا معنای انتظار فرج است.

این توجیه که می‌کنند انتظار فرج یعنی انسان بنشیند برای یک روزی که این دنیا پر از عدل و داد بشود، به من چه؟! می‌خواهد بشود می‌خواهد نشود! می‌خواهد بشود می‌خواهد نشود! من که یک سال دیگر می‌میرم، حالا می‌خواهد بشود می‌خواهد نشود! برای من چه فایده‌ای دارد؟! اگر من در زمان ظهور امام علیه السّلام آن موقع را ادراک نکنم، حضرت بعد از اینکه من از دنیا رفتم، فردایش ظهور کند، به چه درد من می‌خورد؟! برای آنهایی که در اینجا هستند خب مفید است، برای آنهایی که زیارت آن حضرت را می‌کنند بسیار مفید است، درست شد؟! من عرض کردم، اما اگر من از این دنیا بخواهم بروم، اول‌کاری که به سر من می‌آورند نکیر و منکر و حساب و کتاب و دفتر و دستک و «اینجا چه کردی؟» می‌خواهم بگویم: «من به انتظار ظهور امام زمان نشستم»؟! [می‌گویند]: بیخود نشستی، بیخود نشستی! چه کسی به تو گفت بنشینی؟!

لذا مسئلۀ انتظار یعنی مسئلۀ آمادگی. چه کسی منتظر است؟ شما یک مهمان دعوت می‌کنید در منزلتان، یک مهمان محترمی دعوت می‌کنید، یک بزرگی را دعوت می‌کنید، کِی به شما می‌گویند شما منتظر این مهمانی؟ آن وقتی که بلند شوید بروید توی آشپزخانه کار کنید؟ نه! وقتی که بلند شوید بروید پشت‌بام؟ [نه]! وقتی که لباس پوشیدید، منزل را آماده کردید، درِ حیاط را باز گذاشتید، خودتان هم کنار حیاط ایستادید و منتظرید؛ این را می‌گویند آمادگی! درست شد؟! این آمادگی [است]. این آمادگی علامت اشتیاق و علامت رسیدن به آن بزرگ است. نه‌اینکه انسان برود هر کاری می‌خواهد انجام بدهد و بعد بگوید: «ما انتظار ظهور داریم و انتظار ظهور هم خودش ثواب دارد!» بله. نه، این‌طور نیست!