اهمیت نگاه توحیدی داشتن نسبت به همه امور

 است؟ می‌دانی؟ آیا واقعا ما فكر كردیم در این اعمالی كه انجام می‌دهیم در این كارهایی كه انجام می‌دهیم، این عمل و كار، ما را به بهشت می‌رساند یا این كه نه ممكن است مسئله غیر از این باشد و مطلب خلاف باشد، مسئله فرق كند.

 مرحوم آقا رضوان اللَه علیه می‌فرمودند علامه طباطبایی وقتی كه در نجف بودند سرشان را می‌انداختند پایین و می‌رفتند به درس و بر می‌گشتد مردم می‌گفتند كه همین آقایان علما می‌گفتند این آقا سرش را می‌اندازد پایین، به این جا نگاه نمی‌كند به آن نگاه نمی‌كند به آن سلام نمی‌كند، بعضی‌ها را دیدید وقتی دارند در خیابان راه می‌روند؟ دارند در خیابان راه می‌روند دائما سرشان یا این طرف است یا آن طرف است از آن طرف خیابان كی می‌آید برود؟ از آن طرف كی می‌آید؟ این افراد افراد پراكنده هستند افراد متشطط هستند واین برای سالك خیلی ضرر دارد.

 الان این نكته به نظرم آمد یكی از چیزهایی كه برای سالك ضرر دارد این است كه در یك مجلسی كه می‌نشیند نگاه كند ببیند كه دو نفر كه دارند با هم صحبت می‌كنند چی دارند می‌گویند؟ حالا این فرض كنید كه در این جا نشسته آن در یك نقطه دیگر نشسته. خب دارند صحبت می‌كند به ما چه مربوط است؟ این حواس را بردن و متوجه صحبت دیگران شدن یك اثر سوئی در نفس انسان باقی می‌گذارد سالك باید متوجه خودش باشد. اولا حرف دارند می‌زنند آهسته می‌زنند اگر می‌خواستند بلند می‌زدند پس معلوم می‌شود نظری دارند قصدی دارند ثانیا خب اطلاع بر یك سرّ پیدا كردن شاید خلاف باشد. یك مسئله‌ای دارد مطرح می‌شود شاید خلاف باشد. من دیدم بعضی از افراد می‌آیند با من صحبت می‌كنند و آهسته هم صحبت می‌كنند و می‌بینم بعضی همین طور نگاه می‌كنند ببیند كه این چه می‌گوید و من چه جواب می‌دهم؟ یك كار خصوصی دارد و نسبت به هر چیزی. ثالثا از آرامش و سكونی كه برای سالك این آرامش و سكون از اكسیژن هوا مهمتر است این لطمه می‌بیند. این یك معیار باید باشد برای همه كار ما.