اعتدال در سلوک

 أجنّه و شیاطین است و به طور كلی از مسیر به كناری قرار گرفته چرا؟ به خاطر افراط است، جهت جهت افراط است.

 خب این استادی كه الان دارد به شما این مقدار ذكر می‌گوید آیا آن استاد خوبی شما را نمی‌خواهد؟ رشد شما را نمی‌خواهد؟ منفعت شما را نمی‌خواهد؟ می‌خواهد دیگر، خب چه ضرری به این استاد می‌رسد فرض بكنید كه اگر بیاید به شما بگوید این كار را انجام بدهید و شما غیر از این را انجام بدهید و به یك مرتبه بالایی برسید خب چه ضرری به این می‌رسد؟ ضرری كه نمی‌رسد نفعش تازه می‌رسد.

 صحبت در این جا است كه ما همیشه این طرف سكه را می‌بینیم، از آن اثرات و قضایایی كه در آن طرف واقع شده ما خبر نداریم. شما كه الان ذكر می‌گویی در حالی كه این بچه گریه می‌كند و به این بچه اعتنا نمی‌كنی بدان كه نه تنها این ذكر برای شما فایده ندارد بلكه آن ناراحتی بچه دارد كار خودش را زیر زیركی دارد انجام می‌دهد؛ دارد از زیر، زیرآب را می‌زند. باید انسان برود به بچه برسد، باید انسان نگذارد گریه كند، بچه ناراحت است، بچه یك نفس است، نفس محترم است. مسائلی كه برای افراد است، افراد داخلی هست افراد اسره هست، افرادی كه در منزل هست، تمام اینها مسئولیت‌هایی است كه خداوند این مسئولیت‌ها را بر دوش انسان قرار داده. كی این مسئولیت را قرار داده؟ كی این بچه را خلق كرده و بوجود آورده و مسئولیت‌اش هم بر عهده او [پدر و مادر] سپرده است؟ التفات می‌كنید؟

 خدا می‌گوید مگر تو نمی‌خواهی بیایی به طرف من؟ مگر تو نمی‌خواهی به من نزدیك بشوی؟ آیا از پیش خودت می‌خواهی برنامه دربیاوری؟ از پیش خودت می‌خواهی ذكر دربیاوری؟ از پیش خودت می‌خواهی عبادت كنی؟ یا آن كه من گفتم، آن را كه من تشخیص می‌دهم كدام یك از این دو؟ اگر خودت می‌دانی بسیار خب.