فلسفه عید غدیر و اهمیت احیاء نام امیرالمومنین در آن

امیرالمؤمنین این است، یك دهم بگذاری یك دهم [می‌گذارد،] دو دهم بگذاری دو دهم [می‌گذارد،] تمام وجود را در اختیار امیرالمؤمنین بگذاری ... هیچی بكن نكن برو ... یعنی قبل از این كه ... می‌دانید چه می‌خواهم عرض كنم؟ [یعنی‌] قبل از این كه بخواهیم یك عملی را انجام بدهیم قبل از آن فكر این را بكنیم كه آیا مولا راضی هست یا نه؟ بعد بیاییم به مصالح و به منافع خودمان فكر كنیم.

آیا این مسأله، این مطلب برای ما مفید است یا نه؟ یعنی اول تفكر را روی آن مطلب ببریم روی آن قسمت ببریم، این طور اگر باشد امیرالمؤمنین می‌آید تمام وجود انسان را می‌گیرد، همه را در قدرت و در قبضه خودش در می‌آورد. لذا ما نباید از این مسأله غفلت كنیم، خدایی نكرده این نعمتی را كه پروردگار به ما داده و ما را در زیر سایه ولایت قرار داده و ما را از نعمات امام حی حضرت بقیة اللَه ارواحنا فداه متمتّع كرده نباید این مسئله كم كم موجب [مورد] فراموشی [واقع‌] بشود. باید این قضیه به عنوان یك نقطه شروع و به عنوان یك نیروی محركه در زندگی ما دائما رو به گسترش باشد. خیال نكنیم حالا كه دیگر ما شیعه امیرالمؤمنین هستیم دیگر كار تمام است. امیرالمؤمنین از ما بیش از این توقع دارد حالا كه شیعه‌من هستی باید بیشتر كار كنی، حالا كه شیعه من هستی باید بیشتر مایه بگذاری.

حَسّان بن ثابت كسی بود كه در روز عید غدیر آمد بلند شد و یك قصیده غرّایی را در فضیلت امیرالمؤمنین سرود از شعرای معروف بود، دیوان دارد، بسیار مرد بلیغی بود وقتی كه مطلب [شعر] را گفت و شعر را، آمد پایین. پیغمبر اكرم بسیار از او تقدیر كردند و بسیار خوشحال شدند ولی یك جمله را به حسان فرمودند كه آن جمله را هر كسی بشنود باید لرزه به اندامش بیافتد. حضرت فرمودند به حسّان: