حقیقت وحی و اقسام و مراتب آن

 باید بخوابد، این الان باید استراحت کند، خب آقاجان بیا موقع غروب و برو.

 مرحوم آقا به ما می‌فرمودند: موقع غروب بروید منزلتان، مگر ما جرأت می‌کردیم بمانیم؟ نیم ساعت آقا سید محسن دیر شده است، نیم ساعت می‌ماندیم دیر شده است! بیرون می‌کردند ما را بلند شوید بروید خانه‌تان، بلند شوید بروید سر زندگیتان. خود پدرمان هم زندگی دارد، برنامه دارد فلان دارد، ایشان آدمی نبوده که هر کسی بیاید و هر کسی برود و تا سه بعد از نصف شب [بماند] نمی‌گذارد، بیکار نبود مثل بقیه. حساب دارد، می‌خواهد نماز بخواند، می‌خواهد سه ساعت قبل از نماز صبح بلند شود، مثل ما که بیکار نبوده، همین‌طوری به هر کیفیتی گذراندیم و گذراندیم. توجه می‌کنید!

 لذا حتماً باید پسرها و دخترها نسبت به این قضیه خیلی دقت داشته باشند، مراعات پدر و مادرشان را باید بکنند، قبل از غروب بیایند بیرون، دیگر خانه پدر و مادرشان نمانند، اگر بمانند و پدر یا مادر احساس کنند اینها الان در این‌جا [مزاحم هستند] الان می‌خواهیم بخوابیم ودوباره آمدند، همان موقع بدانند تیر دررفته، تیر از کمان درآمده. نباید کار به این‌جا برسد، قبل از غروب، آقا خداحافظ شما می‌رویم! یا تماس بگیرد ببیند می‌توانید امروز بیایید یا نه، انسان اگر دید مساعد است بیاید، با پدر و مادر هم نباید شوخی داشته باشند، باید جدی باشند، نباید ملاحظه کنند بالاخره اینها یک مسائلی است که، ملاحظه در جای خود، سهل گرفتن در جای خود، سفت گرفتن هم در جای خود، هر چیزی جای خودش را دارد.

 در این دنیا برای ما این اوقات را گُتره قرار ندادند که حالا امشب ساعت ده نخوابی ولش کن بگذار ساعت دو بعد از نصف شب بخوابیم، نه! غیر از مسائل جسمانی که به صحت و عافیت و سلامتی انسان برمی‌گردد مسائل روحانی که از انسان فوت می‌شود را چطوری جبران می‌کنیم، هر چیزی جای خود دارد، لذا بهترین قضیه این است که توقعات طرفین، توقعات صحیح باشد، درست باشد! نه آن از این توقع داشته باشد نه این از آن توقع داشته باشد، هر چیزی به جای خود تا اینکه این ارتباطات پایدار باشد و بدون مسئله باشد.