اهمیت اطمینان و ثبات قلبی در سیروسلوک

این را می‌گویم تشویش و تمریج قلب. در حال سکون، الان کی زنگ زد؟ الان کی پیغام فرستاد؟ الان کی، الان کی، خواب شده موبایل، آشپزخانه شده موبایل، نماز شده موبایل، موبایل را برمی‌داردمی‌گذاره روی سجاده که یک وقتی این پیغام از دستش نرود! توجه می‌کنید؟ خب این دیگر چه نمازی است؟ این دیگر چه قرآنی است؟ این دیگر چه زندگی است؟ که تمام ذهن طرف از وقتی که بلند می‌شود، قبل از اینکه برود وضو بگیرد و نماز بخواند موبایل را باز می‌کند، که در این شب تا صبح کی برایش پیغام داده. این زندگی شد؟ این زندگی شد؟ که همه وقت مفید و قابل استفاده انسان منحصر بشود در موبایل؟

بنده هم موبایل دارم روی میز است، نگاه می‌کنم، زنگ می‌زند، جواب نمی‌دهم حوصله ندارم، می‌بینم هم کیست، می‌دانم کیهست، ولی مگر انسان مجبور است حرف بزند؟ نخیر! دیروزیکی تماس گرفته بود، چند دفعه هم با من تماس گرفت، می‌دیدم، بله، قشنگ نمره‌اش رامی‌دیدم، بعد گفت آقا ما چند دفعه تماس گرفتیم و شما جواب ندادید؟ گفتم بله نمره شما را دیدم و جواب ندادم! دیدم و جواب هم ندادم!

کی ما را مجبور کرده برای اینکه هر که تلفن می‌کند جواب بدهیم؟ کی همچنین چیزی گفته؟ شایدیکی خیلی بیکار باشد! خیلی آدم علافی باشد، خیلی آدم محملی باشد، مگه ما هم باید همینطور باشیم؟ آن که ساعت دو و نیمیا سه بعدازظهر برمی‌دارد تماس می‌گیرد، فکر نمی‌کند که آدم خواب است یا بیدار است؟ هی در در در در! آیا باید جواب این را داد؟ این به درد طویلهمی‌خورد! نه به درد یک ارتباط سالم و یک مکالمه مفید و ارتباط مفید.

این مسئله آمده زندگی همه را دستخوش تغییر و تحول قرار داده و باید به هوش بود، مواظب بود، شیطان فقط سراغ آنهایی که چادر ندارند نمی‌رود، سراغ چادر چاق چورها هم می‌آید، چطوری که آمده! سراغ آنهایی که اهل نماز نیستند فقط نمی‌رود، سراغ آنهایی که نماز شب هم می‌خوانندمی‌آید، سراغ همه می‌آید، فقط سراغ آن کسانی که در خیابان راه می‌روند نمی‌رود، سراغ معممش هم می‌آید، معمم! سراغ همه می‌آید و همه را هم از راهش، و همه را هم از راه خودش، قشنگ می‌آیدیکی را با یک شعر فکاهی، یکی را با یک شعر حکیمانه، یکی را با طنز و یکی را هم با صور مستهجن و یکی هم با روایت، با حدیث، با قرآن، با کلام خوب، کم کم کم کم، مثل اینکهیک چیزی دارد می‌شود، یک قضیه‌ای مثل اینکه دارد اتفاق می‌افتد، هر کسی با جای خودش، هر شخصی را با راه خودش و با مسیر خودش و با همان وضعیتی که پیدامی‌شود.