حقیقت معنای بصیرت
25یازده و دوازده بخوابد. شب را زود میخوابد، بچهاش آرام باشد، تا وسائل و شرائط مهیا باشد برای اینکه این مطلب انجام بشود.
البته فرصت دیگر نیست، بنده هم عذرخواهی میکنم از حضور مخدّرات، و اینکه دیگر بیشتر از این توفیق ندارم که خدمتشان باشم، ولی این تعهّد را خدمت دوستان میدهیم به خاطر اینکه بنده به این سؤالات نتوانستم پاسخ بدهم، انشاءاللَه در عرض کمتر از یک ماه دیگر، دوباره این مجلس برقرار بشود تا اینکه بنده تا حدودی از خجالت و شرمندگی دوستان یک قدری خارج بشوم.
عرض کنم که دیگر راجع به مسائل غدیریه نیاز به تذکر نیست، خود رفقا و دوستان میدانند که محیط محیطِ محبت است، محیط انس است و محیط محیطِ بکن و نکن و این حرفها نیست. بلند شو و بنشین و فلان و امر و نهی که نیست. ولی به مقرّرات باید عمل کرد، مقرّرات خب بایستی که طی شود. بایستی هر کسی بداند که وقتی که عمل میکند، خودش طبعاً جلو است. بودند افرادی که در همینجا، که مسئول جلسه به آنها توضیح میداد ننشینند و بیایند جای دیگر بنشینند، بالاخره مسئول جلسه باید آنجا باشد. و آنها در قبال مسئول جلسه مقاومت میکردند و مخالفت میکردند. خب مخالفت به ضرر خودشان تمام شد. چه کسی ضرر کرد؟ وقتی یک مسئول میگوید: آقا برو آنجا بنشین. خب برو آنجا بنشین. میخواهی چه کار کنی؟ خودت را به مردم نشان بدهی، ما اینجا نشستیم؟ برو جای دیگر بنشین، این که دیگر ایراد ندارد. در همان زمان سابق اتفاق میافتاد، ما هم شرکت میکردیم در مجالس مرحوم آقا و میگفتند، آقا برو این کار را بکن، بر خلاف آنچه مورد نظرمان بود، میرفتیم انجام میدادیم.
آقا اینجا بنشین، برو آنجا بنشین، آقا این کار را بکن ... این دیگر برخوردن ندارد که یک شخصی حالا بخواهد نسبت به این قضیه ناراحت بشود. بالاخره هر چیزی یک مسئولیتی دارد، مدیریتی دارد. بنده کاملا مخالف هستم با آن نظریاتی که میگویند در مجلس امام حسین هرکس باید بیاید. نه خیر! هرکسی نباید بیاید! هرکسی غلط میکند بیاید! یعنی چه؟ اتّفاقا مجلس امام حسین باید مجلسی باشد که حساب و کتابش از همه منظمتر باشد! اگر یک شخص مریضی بیاید و بیماری اپیدمی داشته باشد که بقیه بگیرند، شما اجازه میدهید بچهات را بگذارند بغلش؟! یا حتی خودت از سر این کوچه میروی؟! کسی که بیماری دارد، و اخلاقش اخلاق ناشایست است، رفتارش رفتار ناشایست است نباید بیاید، نه خیر، نباید شرکت بکند. و همینطور حساب

