ملاک تشخیص سلوك حقیقی از مجازی

 است. ماه مصیبت اهل بیت‌علیهم‌السلام است. و به طور کلی تبعاً حال و هوای انسان هم در این یکی دو ماه فرق می‌کند، تفاوت می‌کند و به سمت حال حزن می‌رود. از مطالبی که ما از تجربه و سخنان بزرگان دریافتیم، یکی این است که منزل باید در این دو ماه با سایر ایام تفاوت داشته باشد. آثاری از حزن و آثاری از این مصیبت باید مشهود باشد. اما نه به مقداری که چشم را بزند و برای انسان حالت قبض بیاورد. مخصوصا برای بچه‌ها که بیشتر تحت تأثیر واقع می‌شوند. سیاهی برای بچه خوب نیست؛ باید مقدار کمی باشد.

 همین قدر که حال و هوا مقداری تغییر پیدا کند که افرادی که وارد می‌شوند، بدانند که نسبت به این مسئله، انسان اهتمام ورزیده است، به این مصیبت احترام گذاشته شده است. اما همه جا را سیاه‌پوش کردن اصلًا و اصلًا مورد نظر بزرگان و مورد تأیید آنها نبوده است و بلکه وارد شدن در چنین فضایی، انسان را به پایین می‌کشاند. ممکن است انسان وارد شود ببیند همه جا سیاه است، برود در فضای این سیاهی‌ها، ولی پایین رفته، بالا نرفته است. ممکن است برای او حال حزن پیدا بشود، عجب! چه حال و هوایی دارد، اسامی امام حسین علیه‌السلام و بیرق و پرچم و نوشته‌جات و اشعار و این‌ها چقدر چیز است. ولی این‌ها همه احساس است، درونش و خودش را در این فضا ول داده است، به عبارت دیگر، در این فضا، جوّگیر شده است. این مخالف با سلوک است، این مخالف با روش است، این را که عرض کردم، قضیه این است. باید انسان برای سیدالشهدا علیه‌السلام عزاداری کند. اگر عزاداری نکند، عمرش بر باد رفته است. عزاداری بر سیدالشهدا علیه‌السلام، وارد آن فضای سیدالشهدا علیه‌السلام شدن، خود را در آن حریم قرار دادن، نزدیک شدن، تمام این‌ها وسایل جلب رحمت پرورگار است که مثل آب می‌آید و این زنگارها و این مسائل را می‌شوید و می‌رود و دل انسان را پاک می‌کند.