ملاک تشخیص سلوك حقیقی از مجازی

خب، واقع مسئله هم همینطور است؛ چون ارتباط اولیای خدا، ارتباط فیزیکی و چشمی نیست. ارتباط، ارتباط تلفنی نیست؛ ارتباط، ارتباط سخن گفتن عادی و ظاهری نیست. این ارتباط در حداقل اقلش به مثال و برزخ برمی‌گردد و مثال و برزخ هم که پایین‌ترین مراتبی است که یک ولی خدا از آن اطلاع دارد؛ یعنی همان چیزی که شما و ما در خواب می‌بینیم، بعضی از افراد در مکاشفات می‌بینند. حالا، این هرجا می‌خواهد باشد، چه در همسایه باشد، ارتباط، ارتباط مثالی و برزخی است. حالا، آن ارتباطات بالاتر و ملکوتی که افراد در آن سطح قرار دارند، در مرتبه پایین به آن کاری نداریم. یا اینکه فرض کنید در کره ماه باشد، در کره مریخ باشد، دور بودن ظاهری دلیل بر دور بودن مثالی و برزخی نیست. به همان مقدار که شخصی که در همسایگی یک مرد بزرگ زندگی می‌کند، بر او اشراف دارد، اگر شخصی در مریخ هم باشد، به همان مقدار آن ولی خدا بر او اشراف دارد. به اندازه سر سوزن هم‌ فرق نمی‌کند؛ چون ارتباط، ارتباط مثالی است. این کره، کره خاکی و دور است، مثال که دور نیست.

مثال: همان حقیقت این عالم است که حقیقت مجرّده است و تجرّدش نسبت به این عالم بیشتر است و به همین جهت، آنجا مشمول تغییر و تحولات زمانی نیست، بلکه آنجا عالم ثابتات هست و اطلاع بر آنجا نیازی به گذشت زمان ندارد. این مسئله به آنجاست.

الان بسیاری از افراد هستند که در همان زمان با مرحوم آقا ارتباط داشتند، اصلًا ایشان را ندیده بودند، در کشورهای خارج بودند. بنده نامه‌هایی را که می‌دادند، پاسخ می‌دادمو اصلًا ایشان را هم ندیده بودند. ولی چون حرکت کرده بودند، خدا هم وسایل برای هدایت را فراهم کرده بود و ارتباط برقرار شده بود و راه خودشان را می‌رفتند و استفاده هم می‌کردند. یعنی همین‌ها استفاده می‌کنند و الان هم همین است، مطلب تفاوتی نمی‌کند، چون اولیای خدا حیات و ممات ندارند و از این نقطه‌نظر آن ارتباط با پروردگار در این‌جا هم تجلّی می‌کند و اتوماتیک‌وار طلوع می‌کند، بدون اینکه کسی بخواهد اطلاع پیدا کند.