ملاک تشخیص سلوك حقیقی از مجازی

جواب: آخر مرا چه که به این مسائل بپردازم. ولیکن این مسئله، مسئله صحیحی نیست. اگر شما سؤالی دارید، باید سؤال را بپرسید. سؤال در ذهن می‌ماند و شک ایجاد می‌کند. و این هم دلیل بر این نیست که هر سؤالی از بنده می‌کنید، سؤال صحیحی باشد. نه! ممکن است اصلًا سؤال غلط باشد، ذهن اشکال پیدا کرده باشد. و اینطور هم نیست که بنده بی‌اشکال باشم، شاید سؤال او صحیح باشد، بنده خودم را درست کنم. هر دو طرف مسئله به همین کیفیت است. وقتی که من یک عملی انجام بدهم، به خیال خودم، کار خوبی است، ولی در نزد دیگران این وجهه را دارد، خب، انجام نمی‌دهم، به طریق دیگر انجام می‌دهم. این چه اشکالی دارد؟ و هر کس سؤالی دارد باید بپرسد من هم به خاطر فرمایش شما، جرأت به پرسش کردم، خواهشمندم که اگر خود به آن رسیدید، جواب دهید، وگرنه نیازی نیست بنده که علم غیب ندارم، مثل این‌که ایشان حواله به غیب فرمودند با پاسخ دادن موجب نگرانی حال شما ...

قبل از این‌که سؤال را ایشان کرده باشند، الان یک سؤالی در نظرم آمد؛

سوال: یکی از رفقا از من سؤال کرده که شما که خود به نماز و این‌ها تکیه می‌کنید، چرا در جلسات مخدّرات ببخشید جلسه کرج بوده که نماز گذشت و ما نماز نخواندیم، چرا شما آنجا نیامدید و نماز نخواندید، می‌آمدید، نماز می‌خواندید و ..؟

جواب: این اشکال درست است، اشکال به جا است. بنده می‌بایست می‌آمدم و با همه آنها نماز می‌خواندم. چه اشکالی داشت، بعد دوباره به مطالب بپردازیم و همان‌طوری که رسول خدا صلی اللَه علیه و آله همین کار را کردند. ولی مطلبی هست، آن این که بنده در آن موقع متوجه این قضیه بودم، اما از آن‌جایی که مرحوم آقا به بنده سفارش کرده بودند که شب مسافرت نکنم و از شب نگذرد، و من اگر می‌خواستم بیایم نماز بخوانم و برگردم، نیم ساعت وقت می‌گرفت، به خاطر این قضیه گفتم که نماز را بعد می‌خوانم و این مسئله را طول می‌دهم و در این گونه موارد، ایرادی ندارد.