ملاک تشخیص سلوك حقیقی از مجازی

همین قدر که حال و هوا مقداری تغییر پیدا کند که افرادی که وارد می‌شوند، بدانند که نسبت به این مسئله، انسان اهتمام ورزیده است، به این مصیبت احترام گذاشته شده است. اما همه جا را سیاه‌پوش کردن اصلًا و اصلًا مورد نظر بزرگان و مورد تأیید آنها نبوده است و بلکه وارد شدن در چنین فضایی، انسان را به پایین می‌کشاند. ممکن است انسان وارد شود ببیند همه جا سیاه است، برود در فضای این سیاهی‌ها، ولی پایین رفته، بالا نرفته است. ممکن است برای او حال حزن پیدا بشود، عجب! چه حال و هوایی دارد، اسامی امام حسین علیه‌السلام و بیرق و پرچم و نوشته‌جات و اشعار و این‌ها چقدر چیز است. ولی این‌ها همه احساس است، درونش و خودش را در این فضا ول داده است، به عبارت دیگر، در این فضا، جوّگیر شده است. این مخالف با سلوک است، این مخالف با روش است، این را که عرض کردم، قضیه این است. باید انسان برای سیدالشهدا علیه‌السلام عزاداری کند. اگر عزاداری نکند، عمرش بر باد رفته است. عزاداری بر سیدالشهدا علیه‌السلام، وارد آن فضای سیدالشهدا علیه‌السلام شدن، خود را در آن حریم قرار دادن، نزدیک شدن، تمام این‌ها وسایل جلب رحمت پرورگار است که مثل آب می‌آید و این زنگارها و این مسائل را می‌شوید و می‌رود و دل انسان را پاک می‌کند.

اما نباید نفس خود را جوّگیر کند و در یک فضای احساساتی و یک فضای جوّگیر شده و کاریزماتیسم بخواهد این عزاداری را این‌گونه انجام بدهد؛ این غلط است، این صحیح نیست، به این کیفیت. اما روضه‌خواندن اشکالی ندارد. انسان در منزلش روضه بگذارد. حتی مرحوم آقا به ما توصیه می‌کردند ماهی یک بار در منزل خود یا هر خانه‌ای روضه بخوانید. الحمدلله اینجا روضه و مجلس هست.

اما آن منازلی که روضه ندارند ... خدا بیامرزد مشتی اکبری بود، این روضه‌خوان بود و می‌آمد در مسجد و این‌ها روضه می‌خواند. مرحوم آقا گاهی اوقات وقتی که مشهد رفته بودند؛ می‌گفتند بیاید حتی در منزل بخواند، یادم هست در مشهد می‌آمد. هر وقت می‌آمد، او را می‌آوردند، نابینا هم بود؛ یعنی‌ نابینایی مادرزادی داشت یا شبه مادرزادی. و در اندرونی می‌آمد، و ایشان همه را جمع می‌کردند؛ والده ما بودند و خواهرها و هر کس که بالاخره در آن منزل بود می‌گفتند بیایند بنشینند. گاهی اوقات پنج، شش نفر بودیم، هفت، هشت نفر بودیم، بچه‌ها و این‌ها می‌آمدند و ایشان یک روضه می‌خواند و اصلًامشخص بود که حال و هوای منزل عوض شده است، فرق کرده است. خب، ذکر امام حسین علیه‌السلام همین است، ذکر امام حسین علیه‌السلام، حال و هوا را عوض می‌کند. ولی حال و هوا را باید در مسیر اصلاح باطن عوض بکند نه این‌که حال و هوا را عوض کند، انسان را جوّگیر کند و برود در یک فضایی و بزند توی سرش و فلان و اصلًا نمی‌فهمد می‌خواهد چکار بکند. این غلط است، صحیح نیست. به این کیفیت صحیح نیست. به این کیفیت صد سال هم روضه بخوانیم، یک سانت حرکت نمی‌کنیم.