ضرورت اجابت دعوت خدا و رسول خدا جهت إحیاء قلوب

 وقوع حوادث و پدیده‌ها را از سرچشمه بشود گرفت نه آن که آب زیاد شود وخلاصه جوی و ساکن محل را ببرد! اگر این مطالبی که خدمت رفقا عرض می‌شود، همین حرفهایی که امروز زدیم همین مطالبی که امروز گفتیم، اگر از الان به آن ترتیب اثر داده شود خب راه انسان هموار می‌شود آدم جلو می‌آید، دیگر اصلا وقتی که یک همچنین قضایایی بعد پیش بیاید می‌خندد، به جای این که آن قضیه او را به زمین بزند انسان خیلی آرام رد می‌شود کأنَّ چیزی اتفاق نیفتاده.

 ولی وقتی که ترتیب اثر داده نشد و صرفا به استماع این مطالب بسنده شد و انسان خود را .... چقدر مرحوم آقا می‌فرمودند که همیشه سالک باید خودش را محک بزند؟ محک بزند سر چی؟ سر سفره حلوا یا برنج زعفرانی؟ سر آن مسائلی که با نفساو در تقابل است، آن جا باید محک بزند و الا حلوا و خورشت قورمه سبزی و برنج زعفرانی خوردن که محک زدن ندارد تجربه ندارد. باید هی خود را محک زد هی خودرا در آزمایش قرار داد هی خود را جلو ببریم هی جلو ببریم هی خود را به دست حوادث نسپاریم و از این موضوع غافل باشیم که این می‌شود سلوک عقلانی که در این سلوک عقلانی انسان خودش استاد خودش خواهد بود انسان خودش راهبر خودش خواهد بود البته مطالب گفته می‌شود مسائل گفته می‌شود بعد انسان جامه عمل می‌پوشاند

 پدر ما این جوری بود که شد علامه طهرانی و ولی الهی و عارف کذایی و کذایی. او ننشست که هر چه استادش می‌گوید گوش بدهد. خودش جلو جلو می‌رفت خودش آن چه را که می‌دید عمل می‌کرد مگر همه چیز را باید استاد بگوید؟ آقااجازه هست چکار کنیم؟ آقا اجازه هست چکار کنیم؟ آقا اجازه هست ....؟ آقا می‌فرمودند برای مرغ و خروس منزلشان هم به ما تلفن می‌کنند ولی چیزهای اساسی و ضروری که به آنها می‌گوییم ترتیب اثر نمی‌دهند! یک ولی خدا دارد این حرف را می‌زند التفات می‌کنید اینها بازی دادن خود و دیگران است و سرگرم شدن در توهمات و در تخیلات است‌