أهمیت و تأثیر مسئلۀ عبور از ظاهر به باطن در مقدمه‌سازی ظهور امام زمان

 که خورشید غروب کرده آن جا قرمزی نبیند آن وقت نماز عشاء است البته این مسئله را ما باید متوجه باشیم که درست است که وقت فضیلت نماز عشاء همان ذهاب حمره مغربیه است یعنی از بین رفتن آن قرمزی ولکن باز بهتر است، حالا باز بعضی از اوقات انجام بدهد، باز یک قدری دیرتر بخواند یعنی از وقت آن از بین رفتن قرمزی درناحیه‌مغرب باز یک قدری دیرتر بخواند. در روایاتی داریم که انسان نماز عشار را یک قدری به تأخیر بیاندازد مستحب است‌

 سؤال: آیا می‌توان نماز را، مثلا نماز صبح را به نیت مافی الذمه بخواند

 جواب: نماز صبح را که نمی‌شود، نماز صبح که باید حتما روی فجر صادق باشد. نماز را شما دروقتی که می‌توانید اطلاع بر وقت پیدا کنید جایز نیست مافی ا لذمه بخوانید. مافی الذمه در مواردی است که ما شک داریم که آیا وقت قضا رسیده است یا نه؟ نماز فوت شده است یا نه؟ آن جا را انسان می‌تواند مافی الذمه بخواند و شک نسبت به حکم است اما اگر شک نسبت بهاصل تکلیف در آن جا داشته باشد مثلا فرض کنید که در نماز عشا می‌گویند که بعد از نیمه شب آیا قضا می‌شود یا قبل از نیمه شب؟ آن جا خب مرحوم آقا می‌فرمودند اگر کسی بخواهد بعد از نیمه شب بخواند به نیت ما فی الذمه بخواند چون خود مسئله در آن جا مشکوک است اما در یک جا فرض کنید که شما نماز صبح را نخواندید احتمال می‌دهید که خورشید طلوع کرده است، احتمال می‌دهید، خودتان خورشید را ندیدید در این جا نباید به نیت مافی الذمه بخوانید در این جا استصحاب همان بقاء وقت را باید بکنید و به نیت وقت باید نماز در آن جا خوانده شود

 سؤال: ما وقتی در مجالس ذکر هستیم یا عمل خوبی انجام می‌دهیم حال خوشی به ما دست می‌دهد ولی خود به خود و به تدریج از بین می‌رود چگونه می‌توان این حال را حفظ کرد