جایگاه زن در نظام عالم هستی

 رفتن به تهران بود و هردو هم در یک حجره بودیم یک وقت مرحوم آقا ایشان قم مشرف شده بودند من به ایشان عرض کردم که این آمدن به تهران پنج‌شنبه و جمعه هرماه، هر ماه یک پنج‌شنبه و جمعه می‌رفتیم تهران این مشکل است ایشان فرمودند که آقا درست است مشکل است ولی بالاخره همین آمدن و دیدن و در جلسه شرکت کردن هم خودش یک مسئله است فقط همه‌اش درس خواندن نیست، گفتند درست است شما الان در اینجا دارید درس می‌خوانید و خیلی فرض کنید درس را ادامه می‌دهید ولی بالاخره صحبت‌های ما هم باید باشد، شما از صحبت‌های ما محرومید، نمی‌آیید، خب اقلا ماهی یک دفعه بیاید جلسه‌ای و .. یعنی ایشان حتی نسبت به فرزندان خودشان این قدر تأکید داشتند.

 یکی از افراد بود که الان ما با ایشان ارتباط نداریم یک وقتی به ما گلایه داشت که بیا تورا به خدا این دو تا بچه‌ما را حفظ کن این ها می‌خواهند بروند آمریکا گفتم آقاجان بنده به خاطر همین جلسه شبهای جمعه از مکه آمدم و مکه خودم را ادامه نداده‌ام آن وقت در تمام این ماه رمضان تو بچه‌هایت را نگذاشتی بیایند اینجا خب همین طوری که نمی‌شود باید صحبت بشود باید در گوش اینها حرف برود، باید این ها حضور داشته باشند، باید محیط محیطِ جاذبی باشد، چون بچه دارای روحیات مختلف و خواست‌های مختلف است اگر همه‌اش بشینی بگویی این را بکن و آن را نکن خب نمی کند، اگر همه اش بخندی جایزه تشویق، تهدید، واگذاری مسئولیت و از او مسئولیت‌خواستن، این محیطهای تربیتی است که انسان را بار می‌آورد و کم‌کم تا آن حدی که انسان به استقلال می‌رسد همین طور برای انسان این مسئله و برای بچه‌ها این قضیه حاصل نمی‌شود.

 سوال: در قطار و وسایل مسافرتی گاهی به علت‌هایی برای پیاده شدن در وقت نماز معذوریم آیا می‌شود در خود قطار نماز خواند؟