سلوک یعنی حرکت براساس فطرت

مجالس روضه تشکیل می‌دهد فقط به خاطر این که چون فلان آقا مجلس تشکیل داده اگر ما تشکیل ندهیم برای ما عیب است بالاخره ما هم باید افراد را دور هم بیاوریم بزرگان باید مجلسی داشته باشند گرم باشند جمع بشوند اینها احساس کنند یک جلسه ای هست اینها احساس کنند که بالاخره دور هم هستند بعد شروع می‌کند جلسه تشکیل دادن و منبری و بعد هم منبری از حضرت آقا این طور بگوید.

آن طور بگوید یک وقتی ما در یک جا بودیم یک صحبتی از یک شخصی شد و گفت من برای این که در فلان مجلس شرکت کنم صلوات نذر می‌کنم که در آن مجلس برای خدا بگویم آن وقتی که در آن مجلس خاص می‌رود شرکت می‌کند فقط از آن صاحب مجلس می‌گوید، خب مگر بقیه مجلس ندارند؟ چرا از آنها نمی‌گویی؟ برای آنها دعا نمی‌کنی؟ اما چون این شخص به تو پاکت و پول می‌دهد فقط برای این باید دعا کنی؟ آن وقت این می‌شود خلوص و این می‌شود امام حسین؟! هان؟! اینها همه بر خلاف فطرت است. بر وفق فطرت آن است که ولی‌خدا می‌گوید وقتی که به منبر می‌روی فقط باید خدا در نظرت باشد و بس و صاحب مجلس که حضرت بقیی اللَه ارواحنا فداه است، همین. اسم من را هم نباید بیاوری اگر اسم من را بیاوری دیگر تورا دعوت نمی‌کنم این می‌شود چه؟ این می‌شود موافق با فطرت، این می‌شود موافق. ولی اگر انسان نه! بیاید هی از آن طرف از آن طرف اسم فلان کس را مطرح کند صحبت‌های فلان کس را مطرح کند چه می‌شود قضیه؟ هی می‌رود به سمت نفس، هی می‌رود به سمت دنیا می‌رود، به سمت تبلیغات، هی به آن سمت حرکت می‌کند. در نتیجه انسان همین طور شصت سال هفتاد سال دور می‌زند، هی این طرف می‌رود آن طرف همان جای خودش ایستاده یک متراز جای خودش حرکت نمی‌کند.