سلوک یعنی حرکت براساس فطرت

انسان در راه سلوک باید این حالت را داشته باشد کاملا گوش به زنگ باشد اگر مطلبی گفته می‌شود ولو این که به او برنمی‌گردد بگوید به من برمی‌گردد ولو این که به او برنمی‌گردد بگوید به من برمی‌گردد و منظور این صحبت من هستم و باید من بروم خودم را اصلاح کنم کسی از اصلاح خود که بدی ندیده. آن وقت اگر انسان بخواهد به این عمل ادامه بدهد و از سر خود بخواهد آن مسیر فطری خود را بخواهد انجام بدهدو در آن راه بخواهد حرکت کند کم کم نفس او از آن مرتبه فطرت فاصله می‌گیرد و نفس او به یک مرتبه‌ی از جهالت و ظلالت بسته می‌شود. وقتی که بسته شد تمام حقایق در جهت خلاف فطرت شروع می‌کند به حرکت کردن. حرف می‌زند، از خدا نیست. صحبت می‌کند صحبت تمام دائر مدار دنیا و امثال ذلک استاول صلاح خودش را در صحبت در نظر می‌گیرد بعد کلمات را بسته به آن صلاح، جور می‌کند. اول می‌بیند که این حرفی که می‌زند به او بر می‌خورد یا نمی‌خورد؟ کلمات را جوری تریین می‌کند رنگ آمیزی می‌کند که این مسئله به خود او برنگردد خیلی عجیب است واقعا! این قضیه خیلی عجیب است!

مرحوم آقا می‌فرمودند ما در نجف که بودیم من با یکی از علمای نجف یک روز صحبت می‌کردم راجع به این مسئله که باید یک عالم دینی تمام امورش را بر اساس آن چه را که اسلام گفته و رضای خدا است تطبیق کند او می‌گفت نه! در بسیاری از موارد مصلحت در این است که انسان خلاف رضای خدا عمل کند! این چه جور می‌شود که یک نفر که علم یاد گرفته، به یک علمی‌رسیده، با مسائلی بالاخره در این مدت هفتاد سال هشتاد سال شصت سال ارتباط دارد، به مطالب ائمه، مطالب بزرگان آیات قرآن، به یک جایی می‌رسد که می‌گوید نه! انسان باید ببیند صلاح در چیست؟ گاهی اوقات صلاح در این است که انسان رضای خدا را انجام ندهد! انسان به جایی می‌رسدکه می‌گوید دیگر خواندن قرآن چه فایده‌ای دارد؟! قرآن مربوط به افرادی است که در زمان رسول خدا، در آن زمان قرآن را شنیدند این قرآن برای ما فایده‌ای ندارد! مطالب اخلاقی آن را میدانیم مطالب فقهی آن هم که در روایات هست قصص و تاریخش هم که در کتابها هست پس برای چی ما بخوانیم؟! و سال به سال می‌گذرد و لای قرآن روی طاقچه را باز نمی‌کند، اینها شوخی نیست ها!